Vefdagbók Sigurðar

Eða reyni það, í það minnsta. Í dag fjarlægði ég t. d. þrjú rússaljósastæði og einn kastara, og setti upp ódýra en bráðsnotra kúpla í staðinn. Nú eru ný ljós í þremur herbergjum. Þar á eftir reif ég upp lista, fjarlægði gamalt sjónvarpsloftnet sem dregið hafði verið á milli herbergjanna, og dró Cat5 kapal á milli í staðinn. Gekk ekki þrautalaust fyrir sig, og kostaði mig 10 stykki RJ45 tengla. Crimp töngin hans Gunnars stóð sig ekki sem skyldi (fjöðrin hans er þó góð!), og eftir fyrstu lögn, afrekaði ég að skrúfa gólflistann í gegnum kapalinn. Reynslunni ríkari, og svolítið sveittari, reif ég allt upp og lagði nýjan kapal, setti tenglana á í fyrstu atrennu, og skrúfaði og negldi listana niður á ný. Gekk vonum framar.

Afmælisdagurinn var öllu rólegri. Nema í vinnunni. Þar erum við fjögur sem eigum afmæli sama dag. Því var ákveðið að við héldum vöffluveislu fyrir stofnunina. Þrjú okkar stóðu sveitt við sitthvert vöfflujárnið og bakaði ofan í mannskapinn. Hlutum söng, klapp á bakið, faðmlög og kossa að launum. Að vinnu lokinni tók við smá búðarráp, með viðkomu hjá Vilhjálmi frænda, og að endingu sófakvöld. Vegna veikinda fór ég þó ósköp snemma að sofa, líklega fyrir 10 um kvöldið.

Nú eru aðeins 11 dagar eftir þar til sumarfríið hefst. Ég hlakka til.

Yfirvinnan í lágmarki, aðeins örfáir tugir ógreiddra stunda það sem af er þessa mánaðar. Ógn erum við Kolla og Nemó fegin. Nemó er nefnilega með eindæmum mikill „pabbastrákur“.

Páskarnir voru sérstakir í ár. Við skötuhjúin hreyfðum hvorki legg né lið, enda Kolla vart í ástandi til þess. Svæsin hálsbólga með tilheyrandi hósta og ólátum hélt okkur á fótum meira eða minna um páskana. Ég berst enn gegn óværunni, og svo virðist sem ég muni sleppa með minniháttar lasleika.

Styttist óðum í sumarfrí. Við hjúin ætlum að vera í fríi allan júní mánuð. Ég ætla að slökkva á vinnusímanum á meðan – það fækkar vinnutengdum símtölum um rúmlega helming. Óráðið er hvað við munum gera af okkur. Ef olíuguðirnir lofa, munum við vonandi skoða ókunnar slóðir á landinu, eða a. m. k. fara eina ferð til Akureyrar.

Nú tel ég mig vita hvers vegna mér gengur svo brösuglega við skriftir. Lífið er orðið svo einstaklega fábrotið, að helsta tilbreytingin er í verkefnum á vinnustaðnum. Það er ekki vitund gaman að skrifa um vinnuna.

Annars er ég virkilega ríkur um þessar mundir. Í bókahillunni á ég fjórar ólesnar bækur, hvorki meira né minna. Það væri ekki samkvæmt sannleikanum að segja þær um andans efni, en afbragðs afþreyingu má finna í þeim engu að síður.

The Cleric Quintett eftir R. A. Salvatore, Equal Rites og Mort (Discworld bókaflokkurinn) eftir Terry Pratchett, sem og þriðja og (vonandi) síðasta bókin um Eragon, þ. e. Brisingr, eftir Christopher Paolini.

Lífsmark. Ég þarf að taka mig á. Sakna margs úr bloggheimum, en eflaust sakna mín færri. Áhugavert hvernig viljinn til að deila molum úr daglegu amstri getur glatast eða gleymst. Vissulega virðist lífið ögn tilbreytingarlítið á stundum, en þó líður vart sá dagur að ekki bregði einhverju út af vananum. Ég skal taka mig á!

Í gærkvöld byrjaði ég að sjóða í fallega pottinum mínum. 22 lítra stálpottur, nóg pláss fyrir jólahangikjötið. Lesa meira af „Braggot I“