Fyrir tilstilli Jóhannesar & Co. dreif ég mig í fyrsta ökutímann síðastliðinn mánudag (eða var það þriðjudagur? Úff…).
Ekki nóg með það, heldur skráði ég mig í ökuskólann að auki. Að því er mér skildist er náunginn frá Siglufirði, en hann
virðist enn ekki hafa tamið sér siði sunnlenskrar umferðar[ó]menningar, svo það er allt í besta lagi.
Mér tókst ekki að valda neinum slysum eða tjóni þessi þrjú kortér sem ég ók, en Sverrir gerði sitt ýtrasta til að kenna mér
„að ná fólki með hurðinni„.
Mjamm, svo byrjar ökuskólinn í dag, og annar ökutíminn að mig minnir.

Hvað sem námi líður, þá skrapp fjölskyldan til Akureyrar síðastliðinn miðvikudag. Ég eyddi þar góðum tíma með Jan,
en hitti svo fleiri góða félaga sem sjást – því miður – of sjaldan. Það var ósköp notalegt að sjá ekta fjöll og að sjálfsögðu
Pollinn aftur. Á föstudagskvöldið löbbuðum við Jan okkur svo inn á Kaffi Karólínu í Listagilinu, svona rétt til að rifja upp gömul kynni
af þeim ágæta stað. Raunar ílengdumst við þar lengur en okkur óraði fyrir, en á þeim þremur tímum sem við sátum þarna og spjölluðum,
tókst okkur ekki að ljúka nema tveim ölkrúsum hvorum (að viðbættum Tequila Sunrise í mínu tilviki). Sparneytin og endingargóð, ’83 módelin. ;)

Við snerum svo aftur til höfuðborgarinnar á laugardaginn, en urðum fyrir fremur óvenjulegu atviki á leiðinni frá Borgarnesi.
Lítill, hvítur fólksbíll ók fyrir framan okkur, en Jóhannesi leiddist eitthvað hægagangurinn á honum og ók framúr þeim litla -
ósköp varlega og samkvæmt lögum og reglum. Skyndilega skaust hvíta kvikindið fram fyrir okkur, ók í veg fyrir bílinn og snarhemlaði.
Þessu næst stökk bílstjórinn út úr bílnum, stikaði í átt að okkar bíl, barði krepptum hnefa í hliðarrúðuna bílstjóramegin, og reyndi að
sparka í bílinn að auki, en Jóhannes hafði snar handtök og bakkaði frá áður en höggið reið.
Okkur varð vissulega hverft við, en til gamans mætti nefna að Jóhannes læsti rúðunum í stað hurðanna í óðagotinu. Bravó!
Við vissum að sjálfsögðu ekki hvaðan á okkur stóð veðrið, en svo hvarf litli bílinn í rykmekki. Jóhannes tilkynnti þetta til lögreglunnar,
en hún gómaði kvikindið á leiðinni, vel yfir leyfðum hámarkshraða (gamall formúlu eitt keppandi?). Vona að hann hafi munað eftir flugskírteininu.
Að öðru leyti var heimleiðin viðburðalaus og róleg, sem er vel.

Þessi færsla hefur verið lesin 615 sinnum