Ég flýði votlendi suð-vesturhornsins síðastliðið fimmtudagskvöld og brunaði í blíðuna norður á Akureyri. Hugsaði með mér að ég slyppi við mestu umferðina sem reyndist rétt (merkilegt að fleiri hugsi ekki á svipuðum nótum!). Þetta er búið að vera hið mesta sældarlíf og afslöppun, frábært að taka hlé frá tölvunum annað veifið. „Fjölskylduhátíðin„ fór að mestu fram hjá mér, enda áhuginn fremur takmarkaður fyrir þess háttar „menningaruppákomum„. Svefn[leysi] er svo annað mál, en hávaðinn og lætin eru víst óhjákvæmilegir fylgifiskar þessarar helgi. Úff.
Ég brá undir mig betri fætinum og rölti inn á Akureyrarvöllinn á sunnudagskvöldið til að kíkja á flugeldasýningu sem þar fór fram, og sneri heim reynslunni ríkari. Aldrei fara í sandölum á fjölskylduhátið! Ef þú missir ekki einhverjar tær, þá kemurður a. m. k. ekki með fótabúnaðinn í heilu lagi heim aftur. Svo tróð ég mér inn á King Arthur í kvöld með Jan og Halldóru. Þrátt fyrir svolítinn húmor á köflum fannst mér myndin vart þess verð að sjá hana. E. t. v. er ég orðinn svona gegnsýrður af gamla riddararómansinum – í það minnsta fannst mér þetta ekkert líkt því sem ég hef lesið í gegnum tíðina. 
Nú, svo tekur þrælahaldið vinnan við aftur á miðvikudag, en aftur reikna ég með að losna við mestu örtröðina annað kvöld. Spurning hvort að ég fjárfesti ekki í sundskýlu áður en ég legg af stað suður á bóginn…