Vefdagbók Sigurðar

Jú, jólin þokast sífellt nær, með tilheyrandi látum og tilfinningum þeim er jafnan fylgja slíkum viðburðum. Eftir því sem nær dregur að aðfangadegi, því meir líkist þessi litli bær, Akureyri, sjálfri höfuðborg óttans. Það má merkilegt teljast hve mikinn usla eins fáar hræður og lifa á Akureyri geta gert. Okkur til varnar verð ég þó að segja að er verst lætur, þá er þetta aðeins á við dæmigerðan þriðjudag í Reykjavík.

Hvað sem öllum hátíðum og glundroða líður, þá hef ég áhugamál um þessar mundir, ólíkt flestum öðrum sem ég þekki. Margir reyna að losa sig við fáein kíló fyrir jólin svo samviskubitið verði minna eftir allt átið, en þessu er einmitt öfugt farið með mig. Ég vinn hörðum höndum að því að bæta sem mestu á mig þessa dagana, og enn meira um jólin. Þetta er þó ekki alveg að tilefnislausu, en kappinn ætlar að rifja upp gamlar minningar, og leggja stund á júdó. Vegna þess hve áhuginn á tölvum er orðinn rýr að loknum vinnudegi, þá datt mér fátt skynsamlegra í hug en að finna mér eitthvað gjörólíkt að gera. Þá get ég alltaf fært mér þessa íþrótt í nyt í vinnunni, og glímt við verkefnin í bókstaflegri merkingu. Á hinn bóginn efast ég um að það verði vel séð ef ég tek tölvurnar á Ippon).

Ég er sennilega með verri bloggurum ef litið er á hve sjaldan ég nota þetta verkfæri. Raunar lét ég þetta sitja á hakanum svo lengi af þeirri einföldu ástæðu að ég nennti hreinlega ekki að lagfæra ýmsar færslur (mér urðu á þau mistök að breyta töflum gagnagrunnsins í UTF-8, en það fer víst ekki sérlega vel með ISO-8859-1).

Hvað sem því líður, þá er ég hugsa um að reyna að taka upp þráðinn að nýju.

Það hefur ýmislegt gerst frá því ég skrifaði um stutta Reykjaferð mína með muffurum. Er langt var liðið á Menntasmiðjuönnina, fór ég í starfskynningu til Stefnu á Akureyri, og í kjölfar þess var mér boðin þar atvinna. Þar hef ég síðan alið manninn undanfarna sex mánuði, eða svo. Fyrir þá sem ekki þekkja til þessa fyrirtækis, þá er þetta ungt og al-akureyskt, og helsti starfsgeirinn er upplýsingatækni. Meðal verkefna Stefnu má nefna Moya, okkar eigið vefumsjónarkerfi, sem og Matartorg, umsjónarkerfi fyrir mötuneyti og dagvistanir skóla (með meiru).

Þar með rættist draumurinn um að vinna við forritun, og má ég líklega prísa mig sælann með það. Þó hef ég komist að því að sameining áhugamáls og atvinnu merkir alls ekki þá hamingju sem ég hafði ímyndað mér áður fyrr. Þegar ég kem heim að loknum vinnudegi, þá er áhuginn fyrir tölvunni orðinn fremur rýr. Þrátt fyrir það, þá fylgir starfinu nokkur fjölbreytni, og ég get í raun ekki kvartað. Mér líður vel þar sem ég er.

Í mars eignaðist ég mína fyrstu bifreið, af gerðinni Nissan Sunny Wagon. Þó hann sé kominn af léttasta skeiðinu, og þrátt fyrir mikla keyrslu, þá er ræfillinn búinn að reynast mér vel þessa mánuði sem við höfum átt saman. Raunar sveik mig bremsan farþegamegin að framan í vetur, að sjálfsögðu þegar hálkan var sem mest, en það tók mig ekki nema fáeinar U-beygjur og lítilsháttar stórsvig (án allra slysa!) til að jafna mig á því. Til dæmis um hversu magnað þetta getur orðið, þá var ég á leið í vinnu einn morguninn í vetur. Það var umtalsverð hálka (fyrir mig, í það minnsta, en ég ók um á gatslitnum heilsársdekkjum), og ég var á suðurleið eftir Glerárgötunni. Er ég kom að gatnamótum Glerárgötu og Þórunnarstrætis (þar beygji ég venjulega upp), þá steig ég aðeins á bremsuna til að vera sæmilega öruggur í beygjunni, en það fór ekki betur en svo að bíllinn tók U-beygju, og áður en ég vissi af, var ég aftur á heimleið norður eftir Glerárgötunni! Þrátt fyrir þennan krók náði ég altént á réttum tíma í vinnu.

Ætli ég láti þetta ekki gott heita að sinni, en ég ætla að reyna að taka mig á og skrifa hérna örlítið oftar.