Vefdagbók Sigurðar

Ég vaknaði á fremur ókristilegum tíma í morgun, fullviss þess að ég væri að verða of seinn í vinnu. Þá varð mér litið á klukkugarminn, en hún sýndi 5:40. Að sjálfsögðu ávítaði ég sjálfan mig fyrir uppátækið, barði höfðinu nokkrum sinnum við koddan, og steinsofnaði (spurning hvort það hafi eitthvað með ítrekuð höfuðhöggin að gera). Ég spratt síðan á fætur rétt um tíu, íhugaði alvarlega að vekja einhverja fleiri mér til ánægju og yndisauka, en letin varð ofan á. Hélt áfram með Harry Potter „fan-fiction“ sem ég byrjaði að lesa í gær, en rétt um 11-leytið skammaðist ég út í mjólkurbúðina alræmdu og fjárfesti í rauðvínsflösku fyrir kvöldið. Að meðmælum Palla varð Pata Negra Valdapenas Gran Reserva fyrir valinu. Miðað við lýsinguna er þetta einmitt eitthvað sem ætti að höfða til mín, en ég er meira gefinn fyrir þessu berjaríku vín, t. a. m. Peter Lehmann Cabernet Sauvignon. Skömmu upp úr hádegi fór ég síðan með Ingibjörgu og Halldór í flugeldaleiðangur. Mér brást öll sjálfsstjórn og endaði á því að kaupa væna „tertu“, kennda við Njál. Óttalegt bruðl, að sjálfsögðu, en þar sem ég hef ekki gert neitt af þessu í fleiri ár, þá er það kannski ekki svo slæmt.

Nú, síðari hluta dags, hef ég haldið áfram með fyrrnefnda HP sögu, og hnýtt óteljandi bindishnúta. Mjamm, ég ákvað að það væri kominn tími til að læra þetta, og með aðstoð Google fann ég þetta. Mig grunaði ekki að þetta væri svona einfalt, og enn síður að mikillar æfingar væri þörf til að töfra fram sæmilega útlítandi bindishnút. Einhver ætti nú að sjá sóma sinn í að efna til námskeiðs fyrir svona flækjufætur eins og mig, það er svo leiðinlegt að biðja alltaf aðra um að hnýta fyrir sig bindið.

Þeir sem ætla að fikta við flugelda í kvöld bið ég um að gæta ýtrustu varkárni, það er svo ótrúlega auðvelt að slasa sig á þessu!

Gleðilegt nýtt ár, og kærar þakkir fyrir liðnar stundir!

Þá er helgarfríið hafið, en mér var boðið frí eftir hádegi úr vinnunni, sem ég þáði að sjálfsögðu með þökkum! Það hefur ýmsa kosti í för, en þó ekki alveg án galla. Ég gerði ekki ráð fyrir fríinu, og því hafði ég skipulagt daginn eftir því, þ. e. a. s. að framkvæma öll innkaup og aðra snúninga í matartímanum. Þegar dagskráin riðlast svona, þá dett ég alveg úr sambandi og geri ekkert af því sem ég ætlaði mér í upphafi. Það kemur jú að því, en líklega ekki fyrr en rétt áður en verslanir og aðrir ámóta framandi staðir loka í dag og kvöld.

Ég brá undir mig betri fætinum á miðvikudagskvöldið, og leit inn á Kaffi Karólínu. Þar hafði ég mælt mér mót við Tryggva frænda, og leið ekki á löngu þar til að Tryggvi og frú mættu. Við ræddum m. a. um jólagjafir og LaTeX (ekki fataefnið!), lífið í landinu, og þar fram eftir götunum. Ekkert ákaflega spennandi er varðar þjóðaröryggi eða annað slíkt, bara ósköp frjálslegt og venjulegt spjall.

Annars hefur vikan verið ósköp venjuleg, og frávik frá hefðbundinni vinnuviku í lágmarki. Ég fann mér tíma til að halda örlítið áfram með Prince of Persia í gær, en nú er aðeins lokabardaginn eftir. Það er hinn stökkbreytti vesír sem ég á eftir að murka áður en ég get bjargað heimalandinu og lifað hamingjusamur þar til næsti leikur kemur. Mér virðist þessi bardagi ætla að reyna meira á úthald og tækni fremur en heppni og hamagang eins og svo oft vill verða í svipuðum leikjum.

Jæja, kannski maður reyni að gera eitthvað af viti áður en allur dagurinn fer í vitleysu!

Úff… Jan leit við hjá mér í gærkvöldi, en til stóð að kíkja aðeins á PoPTTT. Eitthvað teygðist úr leiknum, og því kom það okkur verulega á óvart er okkur varð litið á klukkuna klukkan þrjú í nótt! Þessi leikur er sem sá fyrri, alveg hræðilega ánetjandi. Hver þrautin tekur við af annarri, og öll vitum við hvað það getur verið erfitt að hætta í miðjum klíðum… Svo kemur það líka til vegna þess hve ofboðslega langt er á milli flestra vatnsbrunnanna (einu staðirnir sem mögulegt er að vista árangurinn á). Annars gæti þetta líka haft eitthvað með það að gera hve dásamlegt það er að hætta að hugsa um vinnuna og sökkva sér í vandræði vesæls prins úti í heimi.

Nú, afleiðingarnar af svona næturgamni eru ótvíræðar. Augun spennt upp með tannstönglum, kaffibollinn víkur ekki frá vörunum, sykurskjálftinn mælist á jarðskjálftamælum í nágrenni Akureyrar, samræður við vinnufélagana hefjast venjulega á „Ha?“, og enda á löngum geispa, o. s. frv.

Rétt í þessu barst mér svo tilkynning frá Amazon.com að Steve Vai og fleiri væru á leiðinni til mín. Ekki í eigin persónu, en næstum. Í einhverju innkaupakastinu lét ég það eftir mér að panta Steve Vai – Live at the Astoria London og G3 – Live in Denver. Í Denver komu ekki ómerkari gítarleikarar fram en Yngwie Malmsteen, Joe Satriani og Steve Vai, en ég hef heyrt mjög vel af G3 tónleikunum látið í gegnum tíðina. Það er heldur ekki furða, þar sem þessir geta vart talist byrjendur í bransanum. Þó hugsa ég að tónlist manna eins og Malmsteen og Vai eigi ekki við alla, en að sjálfsögðu er um að gera að prófa sem flest, og því mæli ég eindregið með þessu.

„Bolla, bolla“ er líklega orðum ofaukið, en því skal ekki neitað að á undanförnum mánuði hefur umtalsverð þyngdaraukning átt sér stað. Frá því að ég byrjaði á þessum Herbalife kúr, en síðan eru tæpar fimm vikur, hef ég bætt við mig tíu kílóum. Þó eru þessi „auka“ kíló enn ekki farinn að gera vart við sig að ráði, svo ég held ótrauður áfram! Þó er jú einhver breyting, því loksins fékk ég buxur í Dressmann sem passa mér – í öðru en svörtu! Raunar er ég hræddur um að ég þurfi að endurnýja jakkafötin fljótlega, því það brast fremur óhugnanlega í þeim að jólamatnum loknum.

Annars hefur þetta verið mesti makindadagur; lítið um að vera í vinnunni, og svo er maður svo ferlega afslappaður eftir jólasteikurnar. Þetta er allt svo mikið einfaldara þegar enginn er að áreita mann eða skapa óþarft stress. :p

Það styttist óðfluga í áramótin. Hugsa sér, aðeins þessi vika, og svo ekki meiri vinna það sem eftir er ársins! Mest langar mig til að fagna þessum tímamótum með furðulegum dansi upp á borðum í vinnunni, eða jafnvel með því að tæma húsnæðið af hverju því sem tengist tölvum á nokkurn hátt (starfsfólkið hugsanlega undanþegið). Spurning hvort að það yki nokkuð á vinsældirnar.

Ég hef verið sannkölluð ímynd letinnar þessa helgi, og naumast hreyft mig út úr húsi að nauðsynjalausu. Raunar fór ég á fætur fyrir allar aldir á jóladagsmorgunn, en jólasveinninn þurfti að skila af sér einum óvæntum pakka á meðan skynsamt fólk svaf enn værum blundi. Annars hefur þetta verið hin gamalkunna jóladagskrá: Borða, lesa, sofa. Þessi jólin bættist þó við áætlunina, en ég þurfti líka að spila Prince of Persia: The Two Thrones. Það jók álagið umtalsvert, en ég hugsa að ég hafi það af! Nú er ég hins vegar mættur fyrir allar aldir í vinnuna, og fremur en að nota þennan aukaklukkutíma í eitthvað skynsamlegt, ákvað ég að skrifa þetta í staðinn. Þeim sem er annt um starfið sitt ættu líklega ekki að taka mig til fyrirmyndar.

Jæja, þá ætla ég að athuga hvaða usla ég get valdið í dag!