Úff… Jan leit við hjá mér í gærkvöldi, en til stóð að kíkja aðeins á PoPTTT. Eitthvað teygðist úr leiknum, og því kom það okkur verulega á óvart er okkur varð litið á klukkuna klukkan þrjú í nótt! Þessi leikur er sem sá fyrri, alveg hræðilega ánetjandi. Hver þrautin tekur við af annarri, og öll vitum við hvað það getur verið erfitt að hætta í miðjum klíðum… Svo kemur það líka til vegna þess hve ofboðslega langt er á milli flestra vatnsbrunnanna (einu staðirnir sem mögulegt er að vista árangurinn á). Annars gæti þetta líka haft eitthvað með það að gera hve dásamlegt það er að hætta að hugsa um vinnuna og sökkva sér í vandræði vesæls prins úti í heimi. :D

Nú, afleiðingarnar af svona næturgamni eru ótvíræðar. Augun spennt upp með tannstönglum, kaffibollinn víkur ekki frá vörunum, sykurskjálftinn mælist á jarðskjálftamælum í nágrenni Akureyrar, samræður við vinnufélagana hefjast venjulega á „Ha?„, og enda á löngum geispa, o. s. frv.

Rétt í þessu barst mér svo tilkynning frá Amazon.com að Steve Vai og fleiri væru á leiðinni til mín. Ekki í eigin persónu, en næstum. ;) Í einhverju innkaupakastinu lét ég það eftir mér að panta Steve Vai – Live at the Astoria London og G3 – Live in Denver. Í Denver komu ekki ómerkari gítarleikarar fram en Yngwie Malmsteen, Joe Satriani og Steve Vai, en ég hef heyrt mjög vel af G3 tónleikunum látið í gegnum tíðina. Það er heldur ekki furða, þar sem þessir geta vart talist byrjendur í bransanum. Þó hugsa ég að tónlist manna eins og Malmsteen og Vai eigi ekki við alla, en að sjálfsögðu er um að gera að prófa sem flest, og því mæli ég eindregið með þessu. :)

Þessi færsla hefur verið lesin 665 sinnum