Vefdagbók Sigurðar

Í Morgunblaðinu í dag sá ég fremur hjákátlega fyrirsögn:

„Margir sáu stjörnur á Golden Globe verðlaunahátíðinni„
Var þetta einhver einhver samkoma þar sem fólk kom til að stara saman upp í himininn og tala um hve skýr karlsvagninn var um kvöldið? Eða voru þetta eintóm slagsmál þar sem fólk var barið svo hrottalega að það „sá stjörnur„? Að sjálfsögðu er verið að tala um „kvikmyndastjörnur„, en engu að síður finnst mér þetta alveg frábær fyrirsögn.

Það lítur út fyrir að ég sé kominn í samkeppni við vinnuveitandann, því mér var boðið verk sem Stefnu hafði einnig verið boðið – munurinn var aðeins sá að ég ætlaði að gera það ánægjunnar vegna, því sumt ætti alls ekki að borga fyrir. En ætli ég reki nokkuð á eftir því fyrst svona er í pottinn búið, svoleiðis endar bara með ósköpum. Annars hafa þetta verið fremur náðugir dagar hjá mér að undanförnu. Lára er flutt yfir til okkar, svo það hefur hýrnað umtalsvert yfir mannskapnum, eða a. m. k. mér. Svo styttist óðum í Íslandsmeistaramót í listhlaupi, en það verður haldið hér á Akureyri á laugardaginn n. k. (vefur Skautafélags Akureyrar). Það er langt síðan ég tók frá helgina einmitt vegna þessa, og það skal ekkert stöðva mig í að fara og fylgjast með!

Rétt að athuga hvort að ég kunni að skrifa þetta magnaða orð… Ég er nefnilega einn af þeim sem stundum á ákaflega erfitt með að segja nei, og eftir gærdaginn var ég alls ekki viss hvort að ég myndi einu sinni hvernig þetti orð hljómaði eða leit út á prenti. Líklega væri best fyrir mig að útbúa til útprentunar nokkur hundruð miða með orðinu „Nei„ á fjölda algengra tungumáli. Þessum miðum gæti ég svo laumað í lófa þeirra er biðja mig einhvers óþægilegs.

Ég varð fyrir minniháttar vonbrigðum með Prince of Persia: The Two Thrones. Eftir að hafa lokið honum á venjulegu erfiðleikastigi, fékk ég upp röð skipana sem ég gæti slegið inn til að fá eitthvert „leynivopn„. Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir heppnaðist það aldrei. Þá las ég einhvers staðar að mögulegt væri að berjast við dökka dýrið (þ. e. a. s. „The Dark Prince„) í stað vesírsins, ef maður aðeins finndi alla þá brunna er lengja líf manns í leiknum. Einnig komst ég á snoðir um að eitt „leynivopn„ fengist fyrir hvert erfiðleikastig sem maður lýkur í leiknum, en þau eru þrjú. Þá ákvað ég að finna alla brunnanna, spila leikinn á auðveldasta stiginu, og slá þannig tvær flugur í einu höggi; nýtt leynivopn, og annar endir. Það fór þó á sama veg; ég fann alla sex lífgefandi brunnana, en barðist þó aftur við vesírinn í lokin. Þá virkuðu skipanirnar ekki fyrir nýja leynivopnið, fremur en hið fyrra. Það er spurning hvort þetta sé eitthvað svona „platform dependant„, þessar skipanir virka aðeins í ákveðinni útgáfu leiksins, eða e. t. v. aðeins í ákveðnum gerðum tölva (t. a. m. Playstation 2 eða XBOX)? Nú er ég svo farinn að spila hann á erfiðasta stiginu til að fá skipanirnar fyrir þriðja og síðasta leynivopnið. Til hvers veit ég ekki, þó líklega til að forða mér frá því að eyða tímanum í eitthvað sem ég ætti að gera, en langar ekki til.

Ég brá mér upp í KA heimili skömmu fyrir sex í dag, til að grennslast frekar fyrir um júdóæfingar. Ég kunni svo sem stundaskrána utan að, en kaus að ganga úr skugga um að ég kæmist örugglega að í hópi „aldraðra„ (17 ára og eldri). Það reyndist hið besta mál, svo fyrsta æfingin var í kvöld. Ég gekk vígreifur inn í „dojo„ið, heilsaði flestum er fyrir urðu kumpánlega, en innst inni leið mér ekki svo ósvipað og stæði til að leiða mig að gapastokkinum. Til að byrja með kom mér verulega á óvart hve fjölsótt æfingin var – ég taldi ekki, en stærra samsafn svitakirtla hef ég ekki séð síðan á mínum grunnskólaárum í leikfimisalnum! Lesa meira af „Óþægilega notalegt!„

Það er e. t. v. skammarlegt að segja frá því, en ég hef sjaldan slappað eins vel af og þessa helgina. Á föstudagskvöldið skrapp ég á Mongó með gítarinn (Washburn varð fyrir valinu í þetta skiptið) og tók nokkur lög við furðu mikinn fögnuð viðstaddra. Þar sem ég var boðaður óundirbúinn og á síðustu stundu, var engin formföst dagskrá. Því gafst mér þarna ágætt tækifæri til að prófa mig svolítið áfram í lagavali og sjá hvað hentaði. Ég opnaði með Sólstrandargæjunum við ágætar undirtektir, en við tók Stairway to heaven að ósk áheyrenda. Umtalsvert stökk úr léttri partítónlist yfir í klassíska melódíu! Að því loknu var ég beðinn um einhvern Bob Dylan slagara að eigin vali, svo ég lét reyna á „How many roads„, í stað „Knockin’ on heavens door„ sem hefur yfirleitt reynst mér nokkuð vel. Þar sem stemmningin var í rólegri kantinum ákvað ég að leika fáeina af gullmolum Eric Clapton, s. s. „Old love„, „Layla„, og „Tears in heaven„. Ég endaði svo á fáeinum af slögurum Bubba Morthens, en þeir eru eins og flestir íslendingar vita, nauðsynlegir svona samkomum.

Laugardeginum verður best lýst með þremur orðum: Lesa, borða, sofa.

Í morgun fór ég svo á fætur um 7:00 og hellti mér upp á kaffi, það síðarnefnda eitthvað sem ég hef ekki gert lengi. Raunar hef ég nánast einskorðað kaffineysluna við vinnustaðinn, og jafnvel þar er það nánast af „skyldurækni„ einni saman! Ég renndi lauslega yfir dagskrána, en ákvað svo að láta hana lönd og leið, eða a. m. k. að flestu leyti. Ég byrjaði á að uppfæra HTTPD og PHP á vefþjóninum mínum trausta í morgun og prófaði kerfið lítilsháttar. Þar sem allt virðist vera í góðu lagi er ég að velta fyrir mér hvers kyns „plugin„ ég get skrifað fyrir WordPress í dag. Á meðan ég reyni að fá nokkra gallharða Blog Central notendur til að skipta yfir í WordPress, liggur beinast við að ég byrji á þeim viðbótum er vantar í WP miðað við Blog Central, s. s. gestabók og teljara (bæði einfalda vefmælingu, sem og upp- og niðurtalningu vegna viðburða). Annars hugsa ég að ég leyfi deginum bara að líða í rólegheitum og taka hverju því er fyrir verður.

Ég hef verið dyggur lesandi Morgunblaðsins á netinu í nokkur ár, og jafnan fundið umtalsvert magn af „áhugaverðum„ fréttum. Að undanförnu finnst mér þó hafa dregið töluvert úr þeim, og í staðinn virðist mér vefurinn undirlagður af andlátsfregnum, stríðs- og æsitíðindum. Að gamni mínu opnaða ég undirsíðu erlendra frétta í kvöld, og las og hripaði niður fyrirsagnir af slíkum fréttum. Á tæplega tveimur og hálfum sólarhring er listinn þegar orðinn óhugnanlega langur. Lesa meira af „Andlátsfregnir og pólitík (rant)„