Eftir umtalsvert annríki í hádeginu brunaði ég upp stigana í vinnuna. Mér fannst ég eiga góðan kaffisopa skilinn fyrir afkasta- og árangusríkt hádegi, svo leið mín lá beint til elskunnar minnar í eldhúsinu. Ég gældi svolítið við frúna áður en ég laumaði könnu undir froðuspenann,og innan skamms var ég kominn með hálfan bolla af freyðandi mjólk. Þá færði ég könnuna lítið eitt til, eða undir glóðvolga kaffispenana. Ég valdi mér hæfilegan skammt af kaffi, og kom ljúfunni af stað með blíðuhótum. En nei, ég var svikinn. Í stað ilmandi og nýlagaðs kaffi fékk ég ekki neitt! Vatnið var búið. Því vatnaði ég ljúfunni, og vongóður kom ég henni af stað aftur. Allt til einskis. Í þetta skiptið fékk ég hreint og ferskt vatn. Kaffibaunirnar voru uppurnar. Sár og leiður gaf ég henni ríkulega af baunum til að jórtra á, stillti könnunni enn einu sinni upp, minnkaði kaffiskammtinn og setti af stað. Og sjá! Ég fékk kaffi. Ekki meira en botnfylli í krúsina, en kaffi þó! Brúnaþungur sótti ég mér kaffirjóma og hellti saman við kaffið. Í stað rjóma fékk ég eitthvað mitt á milli smjörs og undanrennu. Vonbrigðin voru fullkomnuð.

Þessi færsla hefur verið lesin 484 sinnum