Vefdagbók Sigurðar

Ferðin suður gekk átakalaust fyrir sig, allir útreikningar stóðust fyllilega, svo ég kom í hús í upphafi matartíma. Helgin var raunar ósköp róleg, en ýmsar áætlanir fóru algerlega út um þúfur. Föstudagur og laugardagur liðu því rólega hjá án nokkurra tíðina. Það sama verður ekki sagt um sunnudaginn…

Ég fór á fætur í seinna lagi á sunnudagsmorguninn, eða í kringum níu. Eftir sturtu, kaffi, og flest það er þarf til að hefja nýjan dag var ég tilbúinn að skjótast niður í Egilshöll til að fylgjast með skautamótinu. Ég fór eina ferð daginn áður til að velja mér einhver kennileyti svo ég villtist örugglega ekki þegar á reyndi.

Stundvíslega kl. 10:30 legg ég af stað.
Klukkan 11:00 er ég búinn að villast um hálfa höfuðborgina, og m. a. s. alla leið inn í Mosfellssveit!
11:10 kem ég heim á bílaplan. Ég ákvað að fá mér „ferskt loft„ á meðan ég beið eftir ítrekun á akstursleiðinni, smeygði mér út úr bílnum og lokaði (með allt í gangi). Þá kom á daginn að ég hafði gleymt kveikjaranum heima, en mundi eftir varakveikjaranum í hanskahólfinu. Þá reyndi ég að opna bílinn, en komst að því mér til mikillar skelfingar að hann var læstur, en hafði rekið mig í læsingartakkann í hurðinni þegar ég fór út. Ég hringdi í Jóhannes, sem spurði mig hvort ég væri kominn [í Egilshöll].

„Jú, ég er kominn. Ég stend hérna á planinu fyrir utan.„

Þegar ég sagði honum hálf-hlæjandi að ég hefði læst lyklana í bílnum hélt hann að sjálfsögðu að ég væri að gera að gamni mínu. Þessu ævintýri lauk svo um 13:30 þegar við fengum mann á staðinn til að opna bílinn, en þá hafði hann staðið á planinu í gangi í tæpa þrjá tíma. Þar sem ég var búinn að missa af mótinu, eða a. m. k. þeim hluta þess sem ég fór suður fyrir, lagði ég fljótlega af stað norður, en heimferðin gekk greiðlega fyrir sig.

Það sem ég lærði af þessu öllu saman: Þegar þú stígur út úr bílnum og heyrir kunnuglegt hljóð líkt og í samlæsingum, bíddu með að loka á eftir þér þar til þú hefur aðgætt hvar bíllyklarnir eru!