Nú get ég sagt með góðri samvisku að ég hafi lesið fyrstu tvær bækur þríleiksins um ævintýri Eragons. Lesturinn mun ég hiklaust flokka sem vonbrigði ársins 2006. Undir flestum kringumstæðum endurtæki ég ekki dóma annarra, en í þetta sinn geri ég undantekningu. Sagan er ekkert annað en Stjörnustríð í búningi Hringadróttinssögu með eilitlu ívafi úr Harry Potter. Ég efast þó ekki um að yngri bókaunnendum kunni að líka bækurnar, sem og öðrum ekki eins kröfuhörðum unnendum ævintýra.

Höfundurinn bregður títt fyrir sig álfamáli Tolkiens, ekki síður en mállýsku dverga. Jú, stök orð og setningar úr þýsku og forníslensku slæðast jafnvel með. Álfarnir stjórna reiðhestum sínum með skipunum á borð við „gánga„, „gánga aftr„ og „hlaupa„. Þekking mín á álfamálinu er ekki nógu góð til að dæma örugglega um notkun þess í bókunum, en ég er þess þó nokkuð viss að hann hefði átt að kynna sér það örlítið betur. Örnefni og mannanöfn eru ekki sérlega frumleg heldur. Frásögn er sérlega ábótavant. Höfundur gleymir sér svo málsgreinum skiptir í umhverfislýsingum, en samtöl eru afar snubbótt og einföld. Enn fremur eru atburðir mjög fyrirsjáanlegir.

Eftir stutt samtal við Jan þar sem við bárum saman bók og kvikmynd (hann hefur séð myndina, ekki ég), kom á daginn að handritið var gjörbreytt. Slíkt er að sjálfsögðu ekki óalgengt, en fyrr má nú aldeilis fyrr vera!

Sem frumraun höfundarins er þetta þó gott framlag til bókmenntaheimsins, og mun betra en ég hefði getað skrifað. Fyrir það á hann hrós skilið. Enn fremur er hann búinn ágætum og fjölbreyttum orðaforða úr ensku. Fyrir mér bætti það örlítið upp skort frumleika. Ég ætla mér þó að lesa þriðju og síðustu bókina, þó ekki til annars en að staðfesta grunsemdir mínar um gang sögunnar og þróun skrifa hans.

Þessi færsla hefur verið lesin 218 sinnum