Vefdagbók Sigurðar

Dómur yfir piltunum var kveðinn upp í dag vegna líkamsárásarinnar í maí, 2006. Frétt Morgunblaðsins, og dómurinn í heild sinni. Ósköp er ég feginn að þessum þætti sé loksins lokið. Ósýnilegu sárin eiga þó enn eftir að jafna sig að fullu. Strákanna vegna vona ég að þeir fái þá aðhlynningu sem þeir á þurfa að halda til að gera megi úr þeim nýta þjóðfélagsþegna.

Viðbót: Í leiðinni vil ég gjarnan koma á framfæri skoðun minni um þá er álíta að mennina eigi að aflífa eða loka inni til æviloka. Það finnst mér bera vott um þröngsýni og miskunnarleysi. En sitt sýnist hverjum.

Byrjaði eldsnemma í gærmorgun á tilraunum til að bjarga skemmda harða diskinum. Afritun deildarinnar með Ghost gekk ekki, svo ég fór lengri leiðina. Setti upp stýrikerfið að nýju, fínstillti og útbjó mér sæmilegt vinnuumhverfi. Því næst tengdi ég gamla harða diskinn og hóf afritunina. Náði að flytja öll gögnin ósnortin á milli, að undanskildum uppsettum forritum. Síðan þá hef ég verið að setja upp allan þann hugbúnað sem ég nota daglega, sækja stillingar og leyfi yfir á gamla diskinn, og svo framvegis. Nú þegar er flest komið í eðlilegan farveg, þó ýmis forrit vanti enn. Reikna með að ljúka verkinu um kaffileytið á morgun.

Í morgun fór ég í bæinn rétt upp úr 10:00. Leiðin lá á pósthúsið til að senda reikning. Því næst fór ég í viðtal hjá Svæðisvinnumiðlun. Þeir hafa ákveðið að herða þumalskrúfurnar svo um munar. Nú á ég líka að sækja um störf í Reykjavík! Kom heim rétt fyrir hádegi og hélt tölvubrasinu áfram. Upp úr 14:00 fór ég aftur út í sólskinið og blíðuna. Síðar um daginn notaði ég tækifærið til að skola lítið eitt af bílnum, enda tímabært eftir ferðalagið suður. Þegar heim kom biðu mín fjórir reikningar í póstkassanum. Það fannst mér ósanngjarnt, ég sendi bara einn.

Annars má segja að páskafríið mitt sé byrjað. Engin kennsla fyrr en 11. apríl, ef mér skjátlast ekki. Ætla mér að nota drjúgan tíma í önnur verkefni og vinnu, aðra fermingarveislu, og jafnvel smá bíltúr eitthvert út í buskann.

Við vorum komin til Akureyrar um kvöldmat í gær. Suðurförin var í flesta staði ánægjuleg og vel heppnuð. Lesa meira af „Heimkoman„

Gærdagurinn byrjaði síður en svo ánægjulega. Þegar ég settist upp, steig ég í poll á gólfinu. Þrátt fyrir að hafa hnoðað handklæði í gluggakistuna, hafði bleytan teygt sig upp að skrifborðinu. Blessuð sunnanáttin er ágætt, en um leið og einhver rigning fylgir, fer allt á flot. Til að kóróna það, hljómaði lagið „Hey Jude„ með Bítlunum látlaust í höfðinu á mér á meðan ég þurrkaði upp vætuna. Mér finnast þeir gróflega ofmetnir. Ég tók gleði mína umsvifalaust aftur þegar ég mundi eftir ferðinni í vændum.

Ferðin suður gekk ágætlega. Það var þó lítið mark takandi á kortum vegagerðarinnar. Þau sýndu hálku á Holtavörðuheiði, en greiðfært yfir Öxnadalsheiði. Raunin varð sú að umtalsverð hálka, slabb og éljagangur var á báðum stöðum. Þegar verst lét á Holtavörðuheiðinni var skyggnið ekki mikið meira en 20 til 30 metrar.

Þegar við komum inn fyrir borgamörkin, setti ég stefnuna á Heiðrúnu í Árbænum. Keypti fáeinar flöskur af Ruddles County handa mér, skrýplagos handa Kollu. Því næst gerðum við árangurslausa tilraun til að komast heim með farangurinn. Vorum boðuð í Hamraborg í Kópavogi í staðinn, en þar stóðu fermingarmyndatökur sem hæst. Eftir svolitla bið og spjall við Jóhannes, ákváðum við að halda áfram. Kolla heilsaði upp á vinkonu sína í Bettís söluturninum, og ég gerði mér leik að því að keyra sömu leið til baka í Breiðholtið með viðkomu á bensínstöð. Mér finnst svo gaman að keyra um borgina og læra fleiri leiðir. Bensíneyðslan hækkaði um nærri 25% miðað við fyrri ferðir til Reykjavíkur. Hugsa að hvassviðrið eigi drjúgan þátt í því, enda á móti vindi nær allan tímann.

Næst á dagskrá… Tja, það er engin dagskrá fyrr en á morgun.

Jæja, þá er ég búinn að skila skattaskýrslunni, blessaðri. Gunnar var hjálpfús að vanda og leit yfir hana. Útreikningar mínir stóðust allar tæknilegar kröfur, svo ég hef auðsjáanlega eitthvað lært af reynslunni. Ákvað að koma við hjá piltunum í Stefnu og kasta kveðju á hópinn. Þeir voru hressir að vanda, en það olli mér vonbrigðum að daman mín hafði verið lokuð inni í geymslu, og önnur meira móðins komin í hennar stað. Mér fannst kaffið hennar engu betra, þrátt fyrir fegurri umbúðir.

Ég hafði það af að trassa fatahreinsunina. Hef ætlað mér að koma þar við frá því í haust, en jafnvel nú þegar þörfin er hvað mest, varð ég of seinn. Merkilegt nokk. Svo treysti ég bara á að veðrið verði með betra móti í fyrramálið en undanfarna daga, og færðin á milli Akureyrar og Reykjavíkur góð.