Gærdagurinn byrjaði síður en svo ánægjulega. Þegar ég settist upp, steig ég í poll á gólfinu. Þrátt fyrir að hafa hnoðað handklæði í gluggakistuna, hafði bleytan teygt sig upp að skrifborðinu. Blessuð sunnanáttin er ágætt, en um leið og einhver rigning fylgir, fer allt á flot. Til að kóróna það, hljómaði lagið „Hey Jude„ með Bítlunum látlaust í höfðinu á mér á meðan ég þurrkaði upp vætuna. Mér finnast þeir gróflega ofmetnir. Ég tók gleði mína umsvifalaust aftur þegar ég mundi eftir ferðinni í vændum.

Ferðin suður gekk ágætlega. Það var þó lítið mark takandi á kortum vegagerðarinnar. Þau sýndu hálku á Holtavörðuheiði, en greiðfært yfir Öxnadalsheiði. Raunin varð sú að umtalsverð hálka, slabb og éljagangur var á báðum stöðum. Þegar verst lét á Holtavörðuheiðinni var skyggnið ekki mikið meira en 20 til 30 metrar.

Þegar við komum inn fyrir borgamörkin, setti ég stefnuna á Heiðrúnu í Árbænum. Keypti fáeinar flöskur af Ruddles County handa mér, skrýplagos handa Kollu. Því næst gerðum við árangurslausa tilraun til að komast heim með farangurinn. Vorum boðuð í Hamraborg í Kópavogi í staðinn, en þar stóðu fermingarmyndatökur sem hæst. Eftir svolitla bið og spjall við Jóhannes, ákváðum við að halda áfram. Kolla heilsaði upp á vinkonu sína í Bettís söluturninum, og ég gerði mér leik að því að keyra sömu leið til baka í Breiðholtið með viðkomu á bensínstöð. Mér finnst svo gaman að keyra um borgina og læra fleiri leiðir. Bensíneyðslan hækkaði um nærri 25% miðað við fyrri ferðir til Reykjavíkur. Hugsa að hvassviðrið eigi drjúgan þátt í því, enda á móti vindi nær allan tímann.

Næst á dagskrá… Tja, það er engin dagskrá fyrr en á morgun.

Þessi færsla hefur verið lesin 527 sinnum