Við vorum komin til Akureyrar um kvöldmat í gær. Suðurförin var í flesta staði ánægjuleg og vel heppnuð.

Ferðin suður sóttist vel, þó umtalsverður éljagangur væri á heiðunum. Endinn á sílsklæðningunni farþegamegin gaf sig einhvern tímann í Borgarfirðinum. Það kom mér svo sem ekki á óvart, þar sem þeir voru orðnir lausir og snjáðir báðu megin. Föstudagur og laugardagur liðu nokkurn veginn átakalaust fyrir sig. Ég gekk samt full langt í átinu á laugardeginum í Kringlunni, og bætti svo um betur í kvöldmatnum heima. Um kvöldið var kúlan framan á mér orðin nokkuð áberandi.

Á sunnudaginn fórum við snemma á fætur, enda merkisdagur. Fermingin gekk hægt, og stólaleiknum ætlaði aldrei að ljúka. Setjast, standa upp, setjast, standa upp, setjast… Eftir um klukkutíma fór ég að grípa hvert tækifæri til að loka augunum og halla mér fram í innilegri bæn um að þetta færi að taka enda. Mér finnst Seljakirkja bara alls ekki kirkjuleg á nokkurn hátt. Organistinn virtist einnig til alls líklegur, og það hefði alls ekki komið mér á óvart þó hann hefði spilað lög á borð við Allt í grænum sjó. Eins þótti mér leiðinlegt að sjá hve illa til hafðir sumir voru. Að mínu mati eiga gallabuxur og stuttermabolir ekki heima í kirkjum, og þaðan af síður við meiriháttar athafnir sem þessa.

Að athöfn lokinni fórum við Kolla aftur í Kringluna. Ég hafði ekkert lært af fyrri reynslu og belgdi mig út líkt og ég byggist við sárum sulti næstu vikurnar. Þaðan fórum við nánast beina leið í veisluna eftir stutt stopp heima. Það var gaman að hitta allt fólkið, ný andlit sem gömul, mörg sem maður sér of sjaldan. Ég hélt áfram að troða mat í hvern krók og kima, enda var ég orðinn ískyggilega hnöttóttur þegar á leið. Halldór geislaði af gleði allt kvöldið.

Á mánudaginn fengum við okkur bíltúr um borgina. Byrjuðum á að leita að partasölum í von um að finna nýja enda á sílsklæðningarnar. Það gekk bærilega. Á endanum fór ég bara í varahlutasölu Heklu. Fáeinum metrum ofar í götunni lét ég svo smyrja bílinn. Eftir það ókum við stefnulaust um í drjúga stund, meðal annars út á Seltjarnarnes. Enduðum daginn á að skoða verslanir í Smáralind og Kringlunni. Eftir það var lítið gert.

Heimkoman var ekki eins skemmtileg. Við mér blasti svört skjámynd sem ég taldi umsvifalaust illkynja. Sú var og raunin. Harði diskurinn gaf sig aftur. Hann er of skemmdur til að hægt sé að nota hann að einhverju ráði, en þó ekki meira en svo að öll gögn sem skipta máli virðast í heilu lagi. Ég smellti því nýjum diski í tölvuna, formataði og setti upp stýrikerfið. Í morgun ákvað ég að eyða því út aftur, og reyna að afrita deildina af gamla diskinum í heilu lagi með Norton Ghost. Þeirri aðgerð lauk ekki fyrr en um sex tímum síðar, og dugði ekki til. Nú er ég að hreinsa draslið af nýja diskinum í annað sinn áður en ég byrja alveg frá grunni. Það hlýst þó eitthvað gott af þessu brölti, nefnilega nýuppsett stýrikerfi og laust við allan óþarfa. Ja, næstum allan. ;)

Þessi færsla hefur verið lesin 502 sinnum