Vefdagbók Sigurðar

„Hafðu þetta og hananú!„
hrópaði Grettir sterki
og steindrap tólf berserki.

Það er sárt en í senn ljúft að kveðja nemendur sína. Nemendur er jafnvel ekki rétta orðið. Jafningjar og félagar væri mun nær að segja. Á síðustu níu mánuðum eða svo, hafa myndast tengsl sem munu ekki hverfa mér svo glatt úr minni. Við höfum átt saman ágætar stundir þar sem gleðin réð ríkjum, þó baráttan við bækurnar væri hörð á tímum. Því þótti mér leitt að sjö stráka vantaði í dag. Ég leyfði mér að smella mynd af hvorum hóp fyrir sig að prófi loknu.

Nú er ég búinn að yfirfara prófin, meta ástundun, áhuga og hegðun og reikna út heildareinkunnir. Þær komu ánægjulega á óvart, þrátt fyrir að einhverjir þreyttu ekki prófið í dag. Nóg komið af væmni í dag.

Í dag lýkur kennslunni á þessari önn. Ég hef enn ekki gert upp við mig hvort ég taki hana að mér aftur í haust. Þetta hefur verið fróðlegt og ánægjulegt samstarf í vetur og vor. Vona að nemendur mínir séu sama sinnis.

Faðir minn varð 49 ára í dag. Efast um að hann fagni því nokkuð. Dóri frændi fimmtugur. Hjá Oliver er líka stórafmæli. Sigrún er nefnilega þrítug í dag.

Mér finnst vísukorn Siggeirs Pálssonar frá Skeggjastöðum einkar góð lýsing á hugarástandinu þessa dagana.

Með þér þreyjan fór mér frá,
finn ég eigi gengur
að ég megi af þér sjá
einum degi lengur.

Þetta þykir mér fallegt ljóð.