Um tíma leit út fyrir að lítið yrði úr akstrinum til borgarinnar á fimmtudaginn. Rétt þegar ég var búinn að fylla tankinn af eldsneyti hjá Atlantsolíu, sá ég fram á að ég gæti ekki hunsað skruðningana lengur. Lesa meira af „Samningar„
Atburður þessi átti sér stað í pílagrímsferð til Lourdes.
Hinir heilögu menn voru djúpt sokknir í innilegri bæn. Skyndilega hvað við skerandi hróp.
„Ég get gengið aftur, bræður! Ég get gengið!„
Menn þyrptust þegar í kringum þann er hrópaði.
„Hvað segirðu bróðir, hvaða kraftaverk hefur gerst?„
„Einhver hefur stolið bílnum mínum.„
Ónefndur aðili ritaði athugasemd við vefdagbók annars fyrir fáeinum mánuðum, að „kartöflugranít„ væri einkar gott. Ég vona að viðkomandi hafi átt við „gratíneraðar kartöflur„, en ekki kartöflur úr graníti.
Ef ekki eitt, þá allt. Í dag komst ég að þeirri niðurstöðu að ég þarf að skipta um bremsuklossa að framan á bílnum. Viðhorf mín gagnvart viðhaldi eru, sem betur fer, allt önnur en gagnvart viðgerðum.
Þrír kunningjar sátu saman og spjölluðu um þann dag er þeir myndu kveðja lífið.
„Þegar ég dey,„ sagði einn þeirra, „vil ég láta brenna mig og dreifa öskunni yfir Hljómskálagarðinn, því þar hef ég átt bestu stundir ævi minnar.„
„Þegar ég geispa golunni,„ kvað annar, „vil ég láta jarða mig við hliðina á konunni minni elskulegri.„
„En ég?„ heyrðist þá í þriðja þeirra, sem var æði drykkfeldur. „Þú?„ sögðu hinir í kór.
„Þér verður nú bara tappað aftur á flöskur!„
Ég hringdi í Sjóvá í dag og fékk skjóta og góða þjónustu. Þurfti aðeins að velja verkstæði sem sæi um framrúðuskiptin. Fór svo og spjallaði við Beyja sem ætlaði að gera sitt ýtrasta til að fá nýja rúðu og skipta áður en ég fer suður.
Enn skín sólin kampakát hér á Akureyri. Lífið er ljúft.