Þessir dagar munu fara í undirbúning fyrir náðarhöggið um næstu helgi. Á einhvern hátt get ég ímyndað mér tilfinningar þeirra er leiddir eru að gálganum, eða fram fyrir aftökusveit. Vissan er slík að annað kemst ekki að. Ákveðin sátt við sitt hlutskipti – en þó ekki. Uppgjöf? Það þýðir ekki að streitast á móti því óumflýjanlega. C’est la vie, segja Frakkar. Svona er lífið.
Lengi má blómum á sig bæta. Önnur mynd úr símanum, tekin fyrir viku síðan. Rautt og þrútið, síðasta stungan tekin vart meira en mínútu áður. Jónas er listamaður, og á allan heiður skilinn fyrir þessa mynd. Stærri mynd má sjá með því að smella á þessa.
Átti leið um Holtavörðuheiðina fyrr í kvöld – raunar skömmu eftir að banaslys átti sér þar stað – varð næstum því fyrir sjúkrabílnum. Færðin var leiðinleg, flughálka svo bílarnir dönsuðu til og frá á veginum. Undarlegri þótti mér salernisskálin á miðju áningarsvæðinu við enda Langadals. Hvernig postulínið rataði þangað er mér með öllu óskiljanlegt. Myndavélasíminn er ekki upp á marga fiska, en reyndi þó að fanga þessa óvenjulegu sýn á mynd, í skini bílljósanna. Smella má á myndina til að sjá hana ögn stærri.
Fyrr í morgun átti ég samtal við ónafngreindan mann úr landhelgisgæslunni, en við hittumst iðulega úti í „ferska loftinu„. Hann átti þá bestu athugasemd um Seðlabankann sem ég hef nokkurn tímann heyrt.
„Seðlabankinn er jú ekkert nema pólitísk sorptunna, þar sem mönnum á borð við Dabba [Davíð Oddsson] er fleygt til að tryggja þeim lífsviðurværi.„
Virðulegur maður kemur inn á barinn á Sögu og pantar fjögur glös af XO koníaki. Þjónninn afgreiðir manninn strax og raðar glösunum snyrtilega á barborðið. Maðurinn sturtar í sig úr hverju glasinu á eftir öðru og er búinn með alla sjússanna áður en 5 mínútur eru liðnar.
Þjónninn segir í spurningartón: „Það er eins og þér liggi á.„
„Þér myndi líka liggja á ef þú værir með það sama og ég,„ sagði maðurinn.
„Hvað ertu eiginlega með?„ spurði þjónninn í samúðartón.
„Bara fimmtíu kall.„