Nú get ég sagt með góðri samvisku að mínum jólagjafainnkaupum sé lokið. Kolla er jafnvel búin að pakka öllu inn og skrifa á kortin. Eftir er aðeins að dreifa dótinu: kort í Borgartúnið, eitthvað fer til Akureyrar, annað til Dalvíkur, og að lokum ætla ég að koma einhverjum þægilega á óvart sem síst væntir þess.
Þegar búinn að fá í hendurnar tvær jólagjafir; annarsvegar afar veglega körfu með ostum, kaffi, konfekti, koníaki og fleiru góðgæti frá ráðuneytinu, hinsvegar lítinn, þungan og dularfullan pakka frá Sensa. Hann skröltir eitthvað svo einkennilega. Microsoft á Íslandi sendi deildinni körfu með konfekti – örugglega vírussmituðu!

Við skötuhjúin brugðum okkur á sýningu Bjólfskviðu í lúxussalnum í Álfabakkanum. Salurinn olli okkur vonbrigðum. Lítill og samanþjappaður, óþrifalegur, óþægileg sæti, og þar fram eftir götunum. Hugsa að flest lýsingarorð sem hefjast á bókstafnum „ó„ eigi vel við hann. En við vorum ekki þarna til að skoða salinn, heldur til að horfa á Bjólfskviðu. Myndin var afar skemmtileg og vel gerð að öllu leyti. Mæli eindregið með henni!

Svo styttist óðum í hátíðarhöldin. Förum líklega ekki til Akureyrar fyrr en á morgun. Svo er það vinna á aðfangadag og milli jóla og nýárs, og suður aftur á gamlársdag. Svo kemst ég ekki norður aftur fyrr en 25. janúar á næsta ári. Skemmtanir og bakvaktir koma í veg fyrir allt flakk. Ég óttast að ég muni hljóta óbætanlegt sálartjón af svo langri fjarvist frá heimabyggðinni.

Þessi færsla hefur verið lesin 393 sinnum