Vefdagbók Sigurðar

Í dag er tiltektardagur. Starfsfólk Þjóðskrár sér rautt. Ekki af illsku, en vegna hreingerningagallanna. Bolir, svo rauðir að jaðrar við hryðjuverk, með áletruninni Þjóðskrá – Þar sem lífið byrjar og endar, einkenna fólkið í dag. Við fengum líka ofsa fallega afþurrkunarklúta. Þeir eru grænir, e. t. v. örlítið blátt í þeim, og svo stífir að minn stendur upp á rönd á borðinu. Sem væri skiljanlegt ef ég væri búinn að renna honum yfir borð, hillur og skúffur í kringum mig. Hann er ónotaður. Þetta var í glærum sellófan umbúðum á borðinu mínu í morgun. Ásamt poka af brjóstsykri; Anna og Claras håndlavede bolsjer. Ekki amaleg byrjun á deginum að eignast flík og sælgæti. Þessu fylgir hádegismatur með fólkinu niður í Borgartúni, sem og kvöldmatur og skemmtiatriði að loknum vinnudegi. Þá á ég bara eftir að keyra norður í kvöld.

Veistu hverrar þjóðar maðurinn var sem fann upp tannhjólið?
Hann var frá Sviss.

En veistu þá hvaðan jóðlið er upprunnið?
Frá sama manni, þegar hann flækti millifótakonfektið í tannhjólunum.

Þó skrifstofukynni tölvudeildar Þjóðskrár – áður Tölvumiðstöðvar dómsmálaráðuneytis – hér í Skógarhlíð 14 séu ef til vill ekki þau bestu, er umhverfið furðu hlýlegt. Þrátt fyrir staðsetningu við eina af helstu umferðaræðunum. Niður umferðarinnar um Bústaðaveginn berst inn um gluggana, svo ekki sé nú minnst á eilíft sírenuvæl lögreglu-, slökkviliðs- og sjúkraflutningabíla sem hér eiga aðsetur. Sífelldur ys og þys.

Ætla mætti að almennt ríki ákveðin fáskiptni á slíkum stað, og ólíkir hópar blandi lítt geði. Vissulega halda sumir sig meira til hlés en aðrir. Starfsfólk Landhelgisgæslunnar, Landsbjargar og Loftskeytastöðvarinnar er þó öðru félagslyndara hér, og fljótt að efna til skemmtilegra samræðna. Lögreglu-, slökkviliðs- og sjúkraflutningamenn eru þó svolítið sér á báti. Svo ekki sé nú minnst á sérsveitina – einna líkastir tilgerðarlegum hönum í tilhugalífi. Eflaust eru þeir þó ágætir inn við beinið.

Mér þykja starfsmenn Landhelgisgæslunnar óneitanlega skemmtilegastir, einkum þeir sem komnir eru af léttasta skeiðinu. Þessir menn luma á aragrúa rosalegra frásagna. Frásagnargleði þeirra hrífur mann um himnana og út á höfin. Þeir hafa víða komist í hann krappan, en sigla þó enn um ganga Skógarhlíðar 14, með bros á vör.

Smellið á myndina til að sjá hana stærri.

Mig bráðvantaði nokkurra daga frí í vinnunni, en þóttist vita að stjórinn myndi ekki taka það til greina. Þá datt mér í hug að hugsanlega myndi hann leyfa mér það ef ég hegðaði mér eins og geðbilaður maður.

Svo að ég brá á það ráð að hanga öfugur í loftinu og gefa frá mér furðuleg hljóð. Samstarfskona mín – sem er ljóshærð – spurði mig hvað ég væri að gera. Ég sagði henni að ég ætlaði að þykjast vera ljósapera svo að stjóri héldi að ég væri kexruglaður og gæfi mér nokkurra daga leyfi.
Skömmu síðar birtist stjóri á skrifstofunni og sagði við mig:

„Drottinn minn, hvað ertu að gera?“

Ég sagði honum að ég væri ljósapera.

Hann sagði: „Þú ert yfir þig stressaður, það fer ekki á milli mála. Farðu heim og vertu þar í nokkra daga og reyndu að ná þér.“

Ég stökk niður og gekk út úr skrifstofunni.
Þegar samstarfskona mín (ljóskan) elti mig spurði stjóri hana hvert hún væri eiginlega að fara.

Hún sagði: „Ég er líka farin heim. Þú getur hreinlega ekki ætlast til þess af mér að ég vinni í þessu myrkri!“