Mig bráðvantaði nokkurra daga frí í vinnunni, en þóttist vita að stjórinn myndi ekki taka það til greina. Þá datt mér í hug að hugsanlega myndi hann leyfa mér það ef ég hegðaði mér eins og geðbilaður maður.

Svo að ég brá á það ráð að hanga öfugur í loftinu og gefa frá mér furðuleg hljóð. Samstarfskona mín – sem er ljóshærð – spurði mig hvað ég væri að gera. Ég sagði henni að ég ætlaði að þykjast vera ljósapera svo að stjóri héldi að ég væri kexruglaður og gæfi mér nokkurra daga leyfi.
Skömmu síðar birtist stjóri á skrifstofunni og sagði við mig:

„Drottinn minn, hvað ertu að gera?„

Ég sagði honum að ég væri ljósapera.

Hann sagði: „Þú ert yfir þig stressaður, það fer ekki á milli mála. Farðu heim og vertu þar í nokkra daga og reyndu að ná þér.„

Ég stökk niður og gekk út úr skrifstofunni.
Þegar samstarfskona mín (ljóskan) elti mig spurði stjóri hana hvert hún væri eiginlega að fara.

Hún sagði: „Ég er líka farin heim. Þú getur hreinlega ekki ætlast til þess af mér að ég vinni í þessu myrkri!„

Þessi færsla hefur verið lesin 250 sinnum