Vefdagbók Sigurðar

Er formleg menntun (umfram grunskóla) ofmetin? Þessi spurning og litla könnun hér til hægri hefur verið þar frá því í lok nóvember. Atkvæðin eru ekki mörg. Meirihlutinn svarar þó játandi. Nú langar mig til að vita hvers vegna þátttakendur svöruðu svo. Er þekking jafngóð, sama hvernig hennar er aflað? Hvað um reynsluna, sem ekki fæst með tómum lestri og skrifum?

Mér þætti afar vænt um ef ég fengi sem flest og fjölbreyttust svör.

Góða helgi!

Loksins hafði ég mig í að skrá lögheimilið hér syðra. Var farinn að hafa áhyggjur af innflytjendaeftirlitinu. Nú óttast ég hinsvegar að verða sakaður um föðurlandssvik af Norðlendingum. Annars hefur þessi vinnuvika einkennst af gífurlegum dugnaði og afköstum. Fyrir vikið hefur vefdagbókin orðið svolítið útundan. Held að ritstífla eigi þó einhvern þátt í því líka.

The secret of being boring is to say everything.

– Voltaire

Þó það sé ósköp ljúft að vera á Akureyri, verja heilli viku þar við vinnu, þá er eitt sem skyggir óneitanlega á sæluna. Nefnilega setan við vinnuborðið. Sem fyrr eru móttökurnar í alla staði góðar hér á sýslumannsskrifstofunum, en aðbúnaðurinn gæti verið betri. Stólgarmurinn er svo harður og óþægilegur, að eftir einungis korter er sitjandinn orðinn dofinn og þreyttur. Setan hallar of mikið fram, og lítið hægt að gera til að breyta þar um. Fyrir vikið sit ég fremur undarlega við borðið, sem aftur kemur niður á afstöðu handanna við lyklaborð og mús.

Ég er þungt haldinn af músaveiki. Í þriðja sinn á lífsleiðinni, fyrri skiptin á meðan ég starfaði hjá Stefnu. Fyrir þá sem ekki vita, þá er músaveikin líka nefnd sinaskeiðabólga. Hana má flokka eftir alvarleika, þ. e. a. s. músaveiki A og B. Hún getur verið allt frá vægum ónotum til hroðalegs sársauka. Ég hef prófað bæði, og núverandi einkenni eru tvímælalaust af verri gerðinni. Músaveiki B.

Mér er ókunnugt um lækningu við veikinni, en þó eru ýmis ráð til að halda henni í skefjum og draga úr verkjunum. Þau felast yfirleitt í breyttri og bættri líkamsbeitingu. Ég ætla að þjálfa mig í að stýra músinni með fætinum.

Pyngjan léttist í nokkuð réttu hlutfalli við magn hársins sem var tekið af í dag. Finnst það þó hafa verið hverrar krónu virði. Eða næstum því. Aðeins ef þetta væri varanlegra. Sjóvá sendi mér ofurlitla endurgreiðslu í formi peningaávísunar. Dugir ef til vill fyrir seðilgjöldum trygginganna. Það var fallega gert af þeim.

Sá að sjálfur Eric Clapton ætlar að heiðra okkur á Fróni með tónleikum í Egilshöllinni nú í ágúst. Það er verulega freistandi, allt nema umferðaröngþveitið og örtröðin sem hlýtur að fylgja.

Fór á Greifann í gær í boði Olivers og fjölskyldu. Upphaflega átti að setjast niður á afvikin stað yfir rjúkandi kaffibollum. Svona getur maður villst af leið. Borðaði afar ljúffengt kjúklingapasta. Svo buðu þau okkur Kollu til Dalvíkur á miðvikudagskvöld. Höfðingjar, ekkert minna!

Mér vinnst ágætlega í heimabænum, laus við óróann og stressið í borginni. Ekki skemmir fyrir að eiga afa og ömmu svo nálægt heldur, afbragð að geta laumast í hádegismat til þeirra. Svo er svo gaman að ganga Göngugötuna aftur á leið til og frá vinnu. Ólíkt viðkunnanlegra en ys og þys Bústaðavegarins á annatímum. Held að ég sakni Akureyrar svolítið, þó svo borgin sé farin að venjast ögn meira.

Ég stakk snemma af úr vinnunni í dag, eða rétt eftir hádegi. Ætlunin var að verða á undan veðrinu norður. Það heppnaðist ekki alveg eins vel og ég vonaði, en gekk þó áfallalaust fyrir sig. Vegirnir voru orðnir að mestu auðir, nema á og í kringum heiðarnar.

Í Borgarfirðinum mætti ég rauðum jepplingi með skrauti – einhvern veginn hefur gul vegstika rekist inn í gegnum grillið á honum að framanverðu, og með þetta ók hann ótrauður áfram.

Á Holtavörðuheiði sá ég tvo bíla; annar stóð fyrir utan vegbrúnina, líklega frá því í gær. Hinn virtist mér þó hafa farið nýlega út af, og var allur klesstur að aftan, hvernig sem það hefur orsakast, því enginn annar var í sjónmáli fyrr en í Brú í Hrútafirði. Það var mikið hríðarkóf og skafrenningur á heiðinni, svo mikið að á köflum varð ég að bíða þar til ég sæi glytta í næstu stiku. Það gerði ferðina pínu spennandi.

Frá Blönduósi ók ég á eftir tveimur kornungum mönnum, greinilega í samfloti. Þeir óku sitthvorum ameríska pallbílnum – þessum risavöxnu sleðum með bensínstöð á pallinum. Þá fyrst varð ég smeykur, enda kom það fljótt í ljós að hvorugur hafði neina stjórn á bílnum. Þeir runnu og skautuðu áfram og á milli vegarhelminga. Á leiðinni niður Vatnsskarðið gerðust þeir full grófir á hemlunum, sá fyrri fyrst. Hann dansaði til og frá á veginum. Andartaki síðar byrjaði sá seinni, sem var næstur mér. Hann var þó nærri því kominn þversum á veginum, og minnstu munaði að hann skylli aftan á félaga sinn. Í Varmahlíð stoppuðu allir, en ég dreif mig áfram í skyndi til að forðast þessa varasömu ferðafélaga.

Öxnadalsheiðin og dalurinn voru með betri köflunum á leiðinni, enda ofurlítið meira skjól fyrir veðri og vindum á milli fjallanna. Ég kom inn fyrir bæjarmörk Akureyrar kl. 18:30. Færði Aresi litla smá bitafisk, „ýsu skífur„ sem ég keypti af manni fyrir utan Garðheima í Mjóddinni áður en ég lagði af stað. Þeir voru báðir ákaflega þakklátir.