Vefdagbók Sigurðar

Ferðalagið norður á föstudaginn gekk fyrir sig eins og í sögu. Því verður þó ekki neitað að botninn var fremur þungur morguninn eftir þegar förinni var heitið í kirkjuna. Sr. Sólveig flutti ágæta ræðu, sem byggði að umtalsverðu leyti á samanburði Krists og Ofurmannsins. Þeir eiga ýmislegt sameiginlegt, blessaðir. Skömmu eftir kirkju var förinni heitið í Hafnarstrætið í heitt kaffi hjá föðurforeldrunum. Við tók veisla heima hjá Kollu. Merkisdagur í fjölskyldunni, einkum hjá systrunum. Ein fermd, önnur átti afmæli, og við Kolla nutum góðs af kræsingunum.

Myndin sem ég náði af Hörpu var svolítið dularfull, og við fyrstu sýn ekki alveg í anda tilefnisins.

Eygló afmælisbarn stillti sér upp með hverjum sem var ekki nógu fljótur að snúa sér undan – í þessu tilviki mér. Annars hefði þetta verið afbragðsgóð mynd.

Síðustu dagar hafa þó einkennst af gífurlegri leti. Hef ætlað mér að gera ýmislegt, en vart haft þrek til að byrja á nokkrum sköpuðum hlut. Í gær fór ég þó með jólasveininn í skoðun, og fékk fallegan rauðan miða við tölunni 10. Ein athugasemd var gerð við ónýta peru í númeraljósinu að aftan. Það var lagfært nær tafarlaust á næstu bensínstöð.