Gunni og Jói voru gamlir vinir, og á sínum yngri árum miklir boltamenn. Daglega settust þeir á bekk í lystigarðinum og ræddu um fótbolta á meðan þeir mötuðu fuglana á korni.
Dag einn spurði Gunni Jóa:
„Heyrðu, heldurðu að þeir spili fótbolta á himnum?„
Jói hugsaði sig um andartak, áður en hann svaraði: „Tja, nú veit ég ekki! Því gerum við ekki samning? Ef ég dey fyrst, skal ég koma til baka og segja þér hvort að þeir spili fótbolta þarna uppi, og þú gerir það sama ef þú kveður á undan. Samþykkt?„
„Já, það er ég sko til í!„ svaraði Gunni.
Aðeins fáeinum mánuðum síðar varð Gunni gamli bráðkvaddur. Jói hélt þó uppi sömu venju, og gaf fuglunum korn í garðinum. Í eitt skiptið, fáeinum dögum eftir jarðarförina, heyrist honum hvíslað:
„Jói! Jói!„
Jói svipaðist um en sá engan, og spurði því út í loftið:
„Ert þetta þú, Gunni?„
„Já,„ svaraði andi Gunna, og hélt svo áfram:
„Ég hef bæði góðar fréttir og slæmar. Þær góðu eru að við spilum fótbolta daglega á himnum. Þær slæmu eru að þú átt að vera í markinu á föstudaginn…„