Vefdagbók Sigurðar

Endur fyrir löngu áttu Bretar í stríði við Frakka, einu sinni sem oftar.

Á meðan á einhverjum bardaganum stóð, handsömuðu Frakkarnir höfuðsmann úr breska hernum. Hann var fluttur í höfuðstöðvar Frakkanna og yfirheyrður af hershöfðingja nokkrum.

Franski hershöfðinginn spurði: „Hvers vegna klæðast yfirmenn breska hersins rauðum jökkum? Vitið þið ekki að þið gerið ykkur að mun auðveldari skotmörkum í rauða litnum?“

Höfuðsmaðurinn útskýrði á sinn þurra hátt, að jakkarnir væru rauðir til að blóðið sæist síður ef þeir væru særðir; þannig myndu undirmennirnir sem þeir leiddu áfram síður fyllast skelfingu.

Þess vegna, upp frá þeim degi, klæðast allir yfirmenn franska hersins brúnum buxum.

Ég vissi að það væri aðeins tímaspursmál… Python found in toilet.

Tölvunotendur með einhverja þekkingu á forritunarmálum skilja mig vonandi.

Þá er ég búinn að setja upp nýjan netþjón, og flytja gögnin af þeim af þeim gamla yfir – vefir, gagnagrunnar, pósthólf, nafnaþjónn, CVS/SVN, og hvaðeina. Plássleysi ætti því ekki að valda frekari vandræðum um þónokkurt skeið. Nú, svo er sá nýji umtalsvert sprækari.

Þeir sem verða varir við vandamál í kjölfar flutningsins mega gjarnan láta mig vita.

Tölvutek er lítil og settleg tölvuvöruverslun. Starfsmennirnir þar eru ekki bara sölumenn. Þeir keppast ekki um að selja sem mest, heldur veita afbragðsgóða þjónustu. Það er í sjálfu sér nokkuð merkilegt, því flestar vörur sem ég kaupi af þeim, eru umtalsvert ódýrari en hjá öðrum sambærilegum verslunum. Ég sé þetta sífellt betur eftir því sem ég leita oftar til þeirra. Þjónustan verður persónulegri og nákvæmari með hverju skipti, því smátt og smátt læra þeir hvað viðskiptavinurinn vill.

Á þriðjudagsmorgun bað ég þá um tilboð í tölvu, íhluti sem ég var að mestu búinn að velja sjálfur. Þessi tölva á að leysa Vanaheim af, Linux netþjóninn sem hýsir meðal annars þessa vefdagbók. Sá er orðinn 10 ára gamall og farinn að kalka örlítið, en þó er merkilegt hvað hann stendur sig vel. Þetta útskýrði ég fyrir starfsmanni Tölvuteks, og bætti við að mér lægi svolítið á tölvunni þar sem ég færi norður á föstudaginn.

Ekki leið á löngu þar til ég fékk tilboðið, ítarlegt PDF skjal, í hendurnar, ásamt loforði um að gripurinn yrði til fyrir lokun verslunarinnar í dag, fimmtudaginn 12. júní. Í gær hringdu þeir í mig um hádegisbil, og buðust til að senda mér tölvuna, hún væri tilbúin. Ég kaus þó að sækja hana, enda stutt frá Skógarhlíð í Borgartún. Ég greiddi fyrir tölvuna, sem var svo borin út í bíl fyrir mig – þó ég veigraði mér ögn við og sagðist vel ráða við svo lítinn kassa án aðstoðar.

Í Skógarhlíð reif ég svo gripinn upp úr kassanum, setti í samband og ræsti. Allt var eins og það átti að vera – nema vinnsluminnið. Í tilboðinu voru 4 GB, í tölvunni aðeins 2 GB. Ég hringdi í strákana sem vildu þegar fá hana til baka til athugunar. Á meðan þeir sinntu tölvunni, þáði ég veitingar og skoðaði í hillurnar. Skömmu síðar fæ ég tölvuna aftur, með þeim skýringum að pakkinn utan um vinnsluminnið hafi verið vitlaust merktur. Í staðinn settu þeir vandaðri (og jafnframt dýrari) gerð af vinnsluminni í tölvuna, þó 4 GB í þetta sinn, einskonar sárabætur fyrir mistökin. Að lokum var mér réttur poki af sælgæti, og kvaddur með virktum.

Það sem ber af er hversu fljótt þeir afgreiða málin, allt frá tilboði til afhendingar. Viðurkenna mistök, leiðrétta, og bæta viðskiptavininum það upp eftir bestu getu. Allan tímann með bros á vör.

Þetta er alls ekkert einsdæmi í mínum kynnum af starfsfólki Tölvuteks. Þau vita nefnilega að ánægður viðskiptavinur er mun líklegri til að koma aftur. Það vita ekki allir, eða stendur svo á sama að þeir veita ekki eins góða þjónustu og þeir gætu.

Sumir dagar líða hjá með hraði, aðrir virðast engan endi ætla að taka. Dagurinn í dag er einhversstaðar þar á milli.

Helgarnar hef ég notað í flísalagnir austur í Grímsnesi, virku dagana í dagvinnuna og bóklestur á kvöldin. Byrjaði nýverið á fyrstu bókinni um seiðkarlinn Elminster, The Making of a Mage, eftir Ed Greenwood. Persónurnar hans eru virkilega skemmtilegar, en ritstíllinn jafnast engan veginn á við R. A. Salvatore. Stundum hef ég virkilega þurft að einbeita mér að því að halda áfram, í stað þess að henda bókinni út í horn. Ég veit ekki hvenær ég varð svona vandlátur í garð bókmennta. Kannski hef ég alltaf verið það, óafvitandi.

Húsnæðismálin eru svolítið óljós um þessar mundir, en þó fer líklega svo að ég reyni að kaupa litla íbúð í borginni. Hef raunar augastað á einni snoturri í Breiðholtinu, Bökkunum nánar tiltekið. Hvað verður úr því er svo annað mál. Ég bíð í það minnsta þar til 1. júlí, þegar stimpilgjöldin verða afnumin af fyrstu kaupum. Það munar um minna!

Á morgun, að vinnu lokinni, er svo hin árlega (að mér skilst) sumarbústaðaferð Þjóðskrár – einmitt í Grímsnesið. Geri ráð fyrir góðum veitingum, ekki síður en félagsskap þar á bæ.

Þann 13. júní ætlum við Kolla svo að taka frí eftir heilan mánuð í borginni. Förum norður og njótum lífsins í heila viku. Ó, hve ég hlakka til!