Helstu heimilistækin komu í hús í vikunni; þvottavél, kæli- og frystiskápur, og ryksuga. Ég held, svei mér, að þvottavélin hafi verið látlaust að frá því hún kom í hús. Það er ótrúlegt hve mikill þvottur næst af fótboltafólki. ;)

Góð tilbreyting frá annars ágætum vinnudögum var í gær, en þá fór ég í fyrsta sinn til Búðardals að eiga við tölvur sýslumannsins þar. Útsýnið út Breiðafjörðinn er einstaklega fagurt þarna. Því miður var ég ekki vopnaður myndavél til að fanga dýrðina, en fyrr eða síðar hljóta að gefast önnur tækifæri til slíkra athafna.

Nú erum við skötuhjúin komin til Akureyrar. Það kann að hljóma undarlega, en ég er í raun þakklátur fyrir bakvakt og vinnu um verslunarmannahelgina – því þá vildi ég síst af öllu vera staddur á Akureyri, miðað við fyrri upplifanir á meðan Bragi nokkur Bergmann skipulagði hátíðarhöldin. Þó það sé áreiðanlega ekki hans sök, þá hefur bærinn óneitanlega dregið að sér ómælda athygli vandræðagemsa og ólátabelgja þessa tilteknu helgi. Það verður því kærkomin tilbreyting að láta lítið á sér bera í Breiðholtinu. Hver veit nema borgarumferðin verði líka þolanlegri á meðan!

„Heimili manns er þar sem rassinn hvílir„, sagði einhver, einhvern tímann. Nú, þegar nýtt heimili hefur verið standsett að mestu leyti í borginni, finnst mér svolítið skrýtið að vera þar sem ég áður kallaði heimili mitt á Akureyri. Enn gæfi ég mikið fyrir búsetu norðan heiða – þó ekki hvað sem er! Borgarlífið venst sífellt meira, en er þó  alltaf fremur einmanalegt. Akureyri er að sjálfsögðu löngu vaxin upp úr því að alli þekki alla, en þó ekki meira en svo, að maður fer ekki út án þess að rekast á að minnsta kosti eitt kunnuglegt andlit. Slíkt er hending – ámóta og fyrsti vinningur í lottóinu – í borginni. Enda kallaði yfirmaður minn mig „dreifbýlistúttu„ í gær. Þá fylltist ég stolti. ;)

Þessi færsla hefur verið lesin 96 sinnum