Vefdagbók Sigurðar

Við Kolla brugðum undir okkur betri fætinum í gær, og nutum veðurblíðunnar til fullnustu. Raunar ætlaði blíðan að reynast okkur um of á köflum, en það er annað mál! Ég fékk leið frá Tryggva til að setja inn í garminn (GPS tækið), og við fylgdum henni frá Akureyri til Kröflu. Eftir það var garmurinn meira eða minna leystur af hólmi af gamalli kortabók í hanskahólfinu. Síðar fann ég út að mistökin voru vankunnátta mín, og aðeins örlítið stillingaratriði.

Við lögðum af stað rétt fyrir 13:30, og keyrðum gamla Vaðlaheiðarveginn niður í Fnjóskadal. Þar héldum við inn á veltroðnari slóðir, og brunuðum sem leiðin lá að Mývatni. Í kringum Mývatn buldi eitthvað á bílnum sem ég áleit í fyrstu örfínt haglél, en við nánari athugun reyndust vera mýflugur. Sveinki litaðist svartur að framan á svipstundu, númeraplatan hvarf, og útsýnið um framrúðuna nánast líka. Áfram veginn, yfir holt og hæðir, og upp að Kröflu. Næstu 20 mínúturnar fóru í að reyna að koma viti fyrir leiðsögutækinu, sem vildi vísa okkur inn á lokaða einka- og starfsmannavegi, hvað sem það kostaði! Þá var hanskahólfið opnað, kortabókin tekin upp, og þá rifjaðist líka upp fyrir mér að Dettifossvegurinn var talsvert lengra í burtu.

Víti í Kröflu

Rúmir 60 kílómetrar af óhefluðum hryllingi; djúpar gjótur, stórgrýti, moldarbörð á báða kanta… Sveinki var sko heldur betur í essinu sínu þarna. Hann kom öllum á óvart, ekki aðeins mér og Kollu, heldur og fólki á mun stærri jeppum sem við mættum á leiðinni. Þarna var Guðmann, varabílstjórinn minn, spenntur í öryggisbelti (Guðmann er skrýtin fígúra á hjólum úr Kinder eggi, sem ég leyfi stundum að keyra á mælaborðinu) og sviptur akstursréttindum að sinni.

Eftir bráðskemmtilega ferð, komum við loks að áningarstaðnum á vesturbakka Dettifoss. Þaðan gengum við fyrst að þessu fræga vatnsfalli og teygðum úr okkur í sólinni sem allt hótaði að brenna og steikja. Töluvert var af ferðafólki, þar á meðal þýskt kærustupar sem vildi fá mynd af sér saman með fossinn í bakgrunni. Við rákumst nokkrum sinnum á þau eftir það, úti á þvottabrettinu.

Dettifoss

Dettifoss

Næst gengum við upp að Selfossi, en hann er rétt um fimm mínútna göngu ofar í ánni. Eftir á að hyggja, þá finnst mér hann mun snoturri en Dettifoss, sem er lítið annað en hrikalegur vatnsflaumur sem fellur lóðrétt niður á einum stað. Eftir hátt í tveggja tíma stans við fossana, héldum við förinni áfram að Hafragilsfossi.

Selfoss

Afleggjarinn að Hafragilsfossi var jafnvel verri en það sem á undan var gengið; slóði sem hlykkjaðist jafnt upp og niður sem hægri og vinstri. Ýmist horfðum við nánast beint upp í himininn, eða niður á jörðina. Við gengum eftir slóða sem samanstóð að mestu af vikri og sandi, litum á dýrðina fyrir neðan okkur, og snérum við. Inniskórnir hennar Kollu voru ekki vel heppnaðir til hraungöngu, eins var orðið nokkuð áliðið dags.

Hafragilsfoss

Neðan við Hafragilsfoss

Neðan við Hafragilsfoss

Aftur var beygt inn á aðal Dettifossveginn, en það var ekki fyrr en eftir drjúgan spotta á Ásbyrgisleiðinni sem færðin skánaði. Þar hafði vegurinn verið heflaður nýlega. Allt í allt, rúmir 60 kílómetrar sem virtust nær 600 kílómetrum. Þegar við komum út á malbikaðan veg að nýju, vorum við farin að geispa umtalsvert, og því var stefnan sett beina leið til Akureyrar. Ókum Tjörnesið, í gegnum Húsavík sem var öll skreytt borðum og allskyns litum, bílar málaðir bleikir og þaðan af verra. Aftur framhjá Ljósavatni, en í gegnum Víkurskarðið í þetta sinn.