Þórður fékk páfagauk í afmælisgjöf. Stór og mikill fugl, einstaklega grófur og dónalegur, með orðaforða á við svæsnasta sjómann. Annað hvert orð var klámfengið, og afgangurinn hrottaleg fúkyrði. Þórður reyndi allt hvað hann gat til að breyta fuglinum til betri vegar; hann talaði við hann á rólegum og kurteisum nótum, spilaði rólega og ljúfa tónlist fyrir hann, og allt annað sem honum kom til hugar. Án árangurs. Hann öskraði á páfagaukinn, en hann gargaði bara á móti. Hann veitti honum vægt raflost, en gauksi varð aðeins þeim mun verri. Dag einn, í örvæntingu sinni, setti Þórður fuglinn í frystihólfið nokkur andartök. Fyrst heyrðist hann garga, skrækja, bölva og ragna, en skyndilega varð grafarþögn inni í frystihólfinu.
Þórði brá og hélt að hann hefði hugsanlega meitt fuglinn alvarlega, svo hann opnaði frystinn í flýti. Út steig páfagaukurinn hinn rólegasti, og sagði:
„Framkoma mín og talsmáti hafa líklega gengið alltof langt. Nú þegar mun ég reyna að breyta hegðun minni til betri vegar. Ég biðst innilegrar fyrirgefningar.„
Þórði brá við þessa skyndilegu breytingu á páfagauknum, og ætlaði að spyrja hann hvað ylli henni, þegar gauksi hélt áfram:
„Leyfist mér að spyrja hvað kjúklingurinn gerði af sér?„