Vefdagbók Sigurðar

Þann 26. ágúst síðastliðinn, birtist grein í Morgunblaðinu undir fyrirsögninni Tæknin drepur framhjáhald. Þar er m. a. því haldið fram að aldrei hafi verið eins auðvelt fyrir fólk að stofna til náinna kynna við aðra en makann, þá einkum í gegnum vefi á borð við MySpace, Facebook, Tagged og fleiri. Eins væri auðveldara að rekja slík svik en áður.

Ég held þó að lítið hafi breyst í þeim efnum, þrátt fyrir tilkomu þessarra vefa. Í dag er aðeins um aukið úrval að ræða; fleiri hafa aðgang að netinu, MSN er auðveldara í notkun en IRC, og þar fram eftir götunum. Ég er enginn sérfræðingur í að rekja sögu slíkrar notkunar, umfram það sem sjálfgefið er. Vafrakökur segja til dæmis ekki margt, og ómögulegt er að rekja spjallsögu notenda á MSN nema þeir kjósi að vista hana sjálfir. Þar fyrir utan er það ekki á hvers manns færi, að rekja lokaða spjallþræði eða önnur samskipti á netinu.

Því álít ég að tilkoma nýrrar tækni skipti ekki sköpum í þessu samhengi. Ég vildi þó gjarnan heyra álit sem flestra sem bentu til hins gagnstæða.

Fríið byrjaði ágætlega. Ég setti upp nýjan þjón fyrir viðskiptavin yfir fyrri helgina, afritaði gögn af þeim eldri, uppfærði allt, og svo framvegis. Minniháttar hnökrar hafa svo verið lagfærðir jafnóðum og þeir hafa komið í ljós þessa vikuna.

Ég lærði þó eitt merkilegt í vikunni; ég kann ekki að vera í fríi. Að minnsta kosti ekki þegar vandamálum er vísað á mig til úrlausnar – þá kann ég ekki að segja nei. Þannig gekk það alla vikuna, allt frá tveimur og upp í sex tíma á dag. Fyrir utan vinnu við eigin rekstur sem ég þarf að sinna. Oftar en ekki fékk ég örlitlar ávítur fyrir að sinna neyðarköllunum.

Þó er ég ekki frá því að laugardagskvöldið hafi að mestu bætt okkur upp óþægindin. Óformlegur kvöldverður og heimsókn til ættingjanna í Hafnarstrætinu voru löngu orðin tímabær. Ég skammast mín ögn fyrir vanrækslu heimsókna þangað í sumar. Matur Dóru frænku stóð fyrir sínu sem fyrr, og af Villa þáðum við heilmörg ráð um París.

Það styttist óðum í utanlandsferðina. Hvorugt okkar Kollu hefur farið út fyrir landsteinana í 20 ár; ég síðast þegar ég var fimm ára gamall. Því fannst mér tímabært að bjóða okkur til Parísar eina helgi í september. Það eina sem hefur verið skjalfest er kvöldsigling ásamt málsverði niður ána Signu, laugardaginn 13. september. Allar tillögur um frekari skoðun þessarar borgar eru vel þegnar. Á einni helgi er hægt að sjá margt, en við viljum líka gefa okkur góðan tíma í að skoða hlutina á staðnum – ekki á ljósmyndum þegar við komum heim.

Tilhlökkunin var í lágmarki á föstudaginn, síðasta vinnudaginn fyrir vikulangt sumarfrí. Það er ekkert sérstaklega spennandi að taka sér frí frá daglegum störfum til þess eins að sinna öðrum, nánast daglegum, störfum. Reksturinn norðan heiða gengur þó ágætlega fyrir sig, þó e. t. v. réttara að nefna það góðgerðastarfsemi en rekstur. En það er allt annað mál.

Í gærkvöld bauðst mér óvænt sjóferð. Brá mér til Dalvíkur rétt fyrir 11 í gærkvöld, og sigldi með Oliver og elsta syni hans út á miðjan fjörð eða svo. Renndum aðeins fyrir fisk, en urðum lítils varir. Þrjár hnísur eða önnur smáhveli léku sér í kringum bátinn um stund, en sökum myrkurs var „sýningin“ ekki sérstaklega tilkomumikil. Engu að síður var notalegt að skreppa aðeins út, sjórinn hefur alltaf heillað mig.