Fríið byrjaði ágætlega. Ég setti upp nýjan þjón fyrir viðskiptavin yfir fyrri helgina, afritaði gögn af þeim eldri, uppfærði allt, og svo framvegis. Minniháttar hnökrar hafa svo verið lagfærðir jafnóðum og þeir hafa komið í ljós þessa vikuna.

Ég lærði þó eitt merkilegt í vikunni; ég kann ekki að vera í fríi. Að minnsta kosti ekki þegar vandamálum er vísað á mig til úrlausnar – þá kann ég ekki að segja nei. Þannig gekk það alla vikuna, allt frá tveimur og upp í sex tíma á dag. Fyrir utan vinnu við eigin rekstur sem ég þarf að sinna. Oftar en ekki fékk ég örlitlar ávítur fyrir að sinna neyðarköllunum.

Þó er ég ekki frá því að laugardagskvöldið hafi að mestu bætt okkur upp óþægindin. Óformlegur kvöldverður og heimsókn til ættingjanna í Hafnarstrætinu voru löngu orðin tímabær. Ég skammast mín ögn fyrir vanrækslu heimsókna þangað í sumar. Matur Dóru frænku stóð fyrir sínu sem fyrr, og af Villa þáðum við heilmörg ráð um París.

Það styttist óðum í utanlandsferðina. Hvorugt okkar Kollu hefur farið út fyrir landsteinana í 20 ár; ég síðast þegar ég var fimm ára gamall. Því fannst mér tímabært að bjóða okkur til Parísar eina helgi í september. Það eina sem hefur verið skjalfest er kvöldsigling ásamt málsverði niður ána Signu, laugardaginn 13. september. Allar tillögur um frekari skoðun þessarar borgar eru vel þegnar. Á einni helgi er hægt að sjá margt, en við viljum líka gefa okkur góðan tíma í að skoða hlutina á staðnum – ekki á ljósmyndum þegar við komum heim. ;)

Þessi færsla hefur verið lesin 133 sinnum