12. september, stundvíslega kl. 4, glumdi vekjaraklukkan; okkur Kollu til lítillar ánægju. Við fórum fremur seint í háttinn kvöldið áður. Eftir svolítið uml, sem snögglega breyttist í hljóðlátt bölv og ragn, slökkti ég á kvikindinu og kom mér á fætur. Kláruðum að ganga frá og yfirfara innihaldið í töskunum okkar, sem voru ósköp litlar og nettar. Lítill farangur fyrir stutta dvöl!

Eftir helstu morgunvenjur röltum við út í bíl og ókum af stað til Keflavíkurflugvallar. Lítil umferð var svo árla morguns, svo ferðin tók skjótt af. Beygði inn um fyrsta hlið að bílastæðunum, og ók alveg út í horn – lengst frá flugstöðinni – svo við finndum Sveinka áreiðanlega aftur við heimkomuna.

Þegar við komum inn í flugstöð, gengum við nánast beint að einum “sjálfsalanna” til að fá merkimiða á farangurinn. Þegar límmiðarnir voru komnir á sinn stað, hélt ég eftir smá snifsi sem ég var ekki alveg viss um hvað ég ætti að gera við. Stakk því í vasann frekar en ekki neitt.

Áfram héldum við, upp á aðra hæð, í gegnum farangursskoðun og málmleitarhliðið. Ekkert píp, engin vandræði. Annaðhvort þaulvanir hryðjuverkamenn, eða blásaklausir Íslendingar þar á ferð! Við tók smá göngutúr um svæðið; litum í einhverjar verslanir án þess að kaupa nokkuð. Morgunmaturinn samanstóð af samloku og köldum bjór.

Kom við í hraðbanka og tók út 100 evrur, til að eiga eitthvað skotsilfur er við kæmum til Parísar. Í biðsalnum var rólegt; einhverjir sváfu vært, sumir sátu og spiluðu, aðrir að spjalla, enn aðrir störðu út í loftið, stjarfir af biðinni. Vanur ferðamaður reif upp sígarettukarton og dreifði pökkunum um farangurinn sinn. Ég hefði ekki þorað því. Loksins var brottför okkar flugs tilkynnt, og við röltum af stað. Mér fannst gangan taka óratíma. Reynd flugfreyja bauð okkur góðan dag og að ganga inn í vélina.

Við komum okkur fyrir í sætunum, næstfremsta röð, til vinstri. Fólkið týndist hægt og rólega inn í flugvélina. Í sætaröðunum fyrir framan okkur sátu greinilega góðar vinkonur, sex talsins. Fleiri bættust við, og um tíma leit út fyrir að þær myndu krefja okkur um sætin okkar. Þær vildu ekki skipta liði; skiljanlega, blessaðar.

Þegar biðin um borð var að verða hæfilega þreytandi, var brottför tilkynnt, dyrum lokað, og flugvélin rann mjúklega af stað. Við tóku þrír og hálfur tími af skvaldri saumaklúbbsins fyrir framan okkur.

Þessi færsla hefur verið lesin 272 sinnum