Vefdagbók Sigurðar

Í gærkvöld byrjaði ég að sjóða í fallega pottinum mínum. 22 lítra stálpottur, nóg pláss fyrir jólahangikjötið. Lesa meira af „Braggot I„

Við brugðum okkur á Caruso (sem fá falleinkunn fyrir vefinn) í hádeginu á föstudaginn, nafni, Skúli og ég. Þegar við settumst inn í bíl, var greiðslukort það fyrsta sem Skúli fann á gólfinu aftur í. Líklega hefur einhver glatað því á meðan bíllinn gegndi enn leiguhlutverkinu. Kortið var útrunnið, svo við þurftum að borga matinn sjálfir. Pöntuðum allir fisk dagsins; pönnusteiktur karfi með smokkfisk og kræklingi í rjómasósu, bakaðri kartöflu, og einhverju grasi. Einstaklega ljúffengt! Kærkomin tilbreyting. Svo var unnið langt fram á kvöld, og jarðvegurinn undirbúinn fyrir helgina.

Á laugardaginn var öllum tölvunum skipt út fyrir nýjar í Borgartúninu. Ég komst heim í tæka tíð til að snurfusa mig fyrir árshátíð Samkaupa um kvöldið. Ég hef grun um að kokkarnir á Broadway kunni ekki að elda aðrar súpur en sveppasúpu. Þeir mega þó eiga það hve góð hún er. Aðalrétturinn samanstóð af lambakjöti (hvað annað…), kartöflum og grasi, og á eftir var sýnishorn af eftirréttinum – doppa af ís, önnur af sultu, flís af brúnni köku, önnur flís af skyrtertu sýndist mér. Annars var þetta alveg bráðskemmtilegt, sem sannast best á sunnudeginum. Hann fór í draugaleik. Læðast varlega um á slopp og inniskóm til að vekja ekki skógarhöggsmennina.

Seinnipartinn brá ég mér í stutt ferðalag. Glöggir lesendur myndu eflaust giska á Dalvík. Þeir hefðu líka rétt fyrir sér. Oliver og Sigrún buðu mér í grillveislu. Tvær tegundir svínakjöts, sykurbrúnaðar kartöflur, syndsamlega góð piparsósa, og óvenjulegt og ljúffengt ferskt salat sem samanstóð af allskyns grasi, berjum og fetaosti. Ég var ekki í nema meðalþröngum buxum, svo ég gat troðið ágætlega í mig.

Umræðurnar við matarborðið voru skemmtilegar. Oliver, Toni og ég skemmtum okkur konunglega yfir stöðu stjórnmála. Held að ég geti fullyrt að við séum allir blessunarlega lausir við að skilja stjórnmálaíslensku. Eftir matinn horfðum við á Ísland í dag og kosningasjónvarpið. Það var ekki síður skemmtilegt. Held að engum eða mjög fáum spurningum hafi verið svarað öðruvísi en með „Ja, ljóst er að taka verður á þeim málefnum sem loforð hafa verið gefin um, og það er einmitt það sem verður gert„, eða eitthvað í þá áttina. Minnir mig á gamalt lag með Ríó Tríó, en nafninu kem ég ekki fyrir mig í augnablikinu. Þar gerðu strákarnir einmitt gys að stjórnmálamönnum sem gáfu loforð um að efna þau loforð sem gefin höfðu verið um að standa við að gefa loforð. Eða þar um bil.

Annars yfirgaf ég Dalvíkina óvenju snemma og var kominn heim fyrir um klukkutíma.

Síðustu færslu sama efnis lauk með hugmyndum um Old Speckled Hen og Morland Hen’s Tooth. Það er svolítið liðið frá því ég smakkaði þessar tegundir, en man óljóst að Old Speckled Hen var nokkuð góður. Léttur og lítið eitt freyðandi með keim af malti og karamellu. Hanatönninni man ég lítið eftir. Sennilega ekki fallið í eins góðan jarðveg og gamli blettótti haninn.

Í dag er ég með þriðju öltegundina frá Greene King; Fireside. Flaskan var opnuð við mikinn hátíðleik yfir ljúfum tónum meistara Claptons. Mjöðurinn rann undurhægt í glasið, nánast rúbínrauður. Fyrsti sopinn fyllti mig slíkri unaðskennd að ég þorði varla að taka annan. Mjúkur, ávaxtaríkur, vottur af malti og humlum. Ólíkur Strong Suffolk. Minnir á Ruddle’s County, nema hvað Fireside er laus við beiskjuna og heldur sætari. Sannkölluð guðaveig.

Þá er ég búinn að smakka Leffe Blonde og Brune. Valur, vegna þess hve miklir mátar við erum, ætla ég ekki að saka þig um tilraun til eiturbyrlunar í þetta sinn. Hvaða óþverrabragð ég fann af honum veit ég ekki, en Guð almáttugur forði mér frá slíkum raunum í framtíðinni! Venjulega hef ég getað sullað flestum gerðum bjórs í mig, en þessi… Endaði í vaskinum. Engu að síður virðist þetta nokkuð vinsæl tegund víða um heiminn, og því skal ég ekki sverta hann frekar.

Næstir á dagskrá verða líklega Old Speckled Hen og Morland Hen’s Tooth.