Vefdagbók Sigurðar

Þórður fékk páfagauk í afmælisgjöf. Stór og mikill fugl, einstaklega grófur og dónalegur, með orðaforða á við svæsnasta sjómann. Annað hvert orð var klámfengið, og afgangurinn hrottaleg fúkyrði. Þórður reyndi allt hvað hann gat til að breyta fuglinum til betri vegar; hann talaði við hann á rólegum og kurteisum nótum, spilaði rólega og ljúfa tónlist fyrir hann, og allt annað sem honum kom til hugar. Án árangurs. Hann öskraði á páfagaukinn, en hann gargaði bara á móti. Hann veitti honum vægt raflost, en gauksi varð aðeins þeim mun verri. Dag einn, í örvæntingu sinni, setti Þórður fuglinn í frystihólfið nokkur andartök. Fyrst heyrðist hann garga, skrækja, bölva og ragna, en skyndilega varð grafarþögn inni í frystihólfinu.

Þórði brá og hélt að hann hefði hugsanlega meitt fuglinn alvarlega, svo hann opnaði frystinn í flýti. Út steig páfagaukurinn hinn rólegasti, og sagði:

„Framkoma mín og talsmáti hafa líklega gengið alltof langt. Nú þegar mun ég reyna að breyta hegðun minni til betri vegar. Ég biðst innilegrar fyrirgefningar.„

Þórði brá við þessa skyndilegu breytingu á páfagauknum, og ætlaði að spyrja hann hvað ylli henni, þegar gauksi hélt áfram:

„Leyfist mér að spyrja hvað kjúklingurinn gerði af sér?„

Endur fyrir löngu áttu Bretar í stríði við Frakka, einu sinni sem oftar.

Á meðan á einhverjum bardaganum stóð, handsömuðu Frakkarnir höfuðsmann úr breska hernum. Hann var fluttur í höfuðstöðvar Frakkanna og yfirheyrður af hershöfðingja nokkrum.

Franski hershöfðinginn spurði: „Hvers vegna klæðast yfirmenn breska hersins rauðum jökkum? Vitið þið ekki að þið gerið ykkur að mun auðveldari skotmörkum í rauða litnum?„

Höfuðsmaðurinn útskýrði á sinn þurra hátt, að jakkarnir væru rauðir til að blóðið sæist síður ef þeir væru særðir; þannig myndu undirmennirnir sem þeir leiddu áfram síður fyllast skelfingu.

Þess vegna, upp frá þeim degi, klæðast allir yfirmenn franska hersins brúnum buxum.

Ég vissi að það væri aðeins tímaspursmál… Python found in toilet.

Tölvunotendur með einhverja þekkingu á forritunarmálum skilja mig vonandi.

Gunni og Jói voru gamlir vinir, og á sínum yngri árum miklir boltamenn. Daglega settust þeir á bekk í lystigarðinum og ræddu um fótbolta á meðan þeir mötuðu fuglana á korni.

Dag einn spurði Gunni Jóa:

„Heyrðu, heldurðu að þeir spili fótbolta á himnum?„

Jói hugsaði sig um andartak, áður en hann svaraði: „Tja, nú veit ég ekki! Því gerum við ekki samning? Ef ég dey fyrst, skal ég koma til baka og segja þér hvort að þeir spili fótbolta þarna uppi, og þú gerir það sama ef þú kveður á undan. Samþykkt?„

„Já, það er ég sko til í!„ svaraði Gunni.

Aðeins fáeinum mánuðum síðar varð Gunni gamli bráðkvaddur. Jói hélt þó uppi sömu venju, og gaf fuglunum korn í garðinum. Í eitt skiptið, fáeinum dögum eftir jarðarförina, heyrist honum hvíslað:

„Jói! Jói!„

Jói svipaðist um en sá engan, og spurði því út í loftið:

„Ert þetta þú, Gunni?„

„Já,„ svaraði andi Gunna, og hélt svo áfram:

„Ég hef bæði góðar fréttir og slæmar. Þær góðu eru að við spilum fótbolta daglega á himnum. Þær slæmu eru að þú átt að vera í markinu á föstudaginn…„