Vefdagbók Sigurðar

Ég flýði votlendi suð-vesturhornsins síðastliðið fimmtudagskvöld og brunaði í blíðuna norður á Akureyri. Hugsaði með mér að ég slyppi við mestu umferðina sem reyndist rétt (merkilegt að fleiri hugsi ekki á svipuðum nótum!). Þetta er búið að vera hið mesta sældarlíf og afslöppun, frábært að taka hlé frá tölvunum annað veifið. „Fjölskylduhátíðin„ fór að mestu fram hjá mér, enda áhuginn fremur takmarkaður fyrir þess háttar „menningaruppákomum„. Svefn[leysi] er svo annað mál, en hávaðinn og lætin eru víst óhjákvæmilegir fylgifiskar þessarar helgi. Úff.

Ég brá undir mig betri fætinum og rölti inn á Akureyrarvöllinn á sunnudagskvöldið til að kíkja á flugeldasýningu sem þar fór fram, og sneri heim reynslunni ríkari. Aldrei fara í sandölum á fjölskylduhátið! Ef þú missir ekki einhverjar tær, þá kemurður a. m. k. ekki með fótabúnaðinn í heilu lagi heim aftur. Svo tróð ég mér inn á King Arthur í kvöld með Jan og Halldóru. Þrátt fyrir svolítinn húmor á köflum fannst mér myndin vart þess verð að sjá hana. E. t. v. er ég orðinn svona gegnsýrður af gamla riddararómansinum – í það minnsta fannst mér þetta ekkert líkt því sem ég hef lesið í gegnum tíðina.

Nú, svo tekur þrælahaldið vinnan við aftur á miðvikudag, en aftur reikna ég með að losna við mestu örtröðina annað kvöld. Spurning hvort að ég fjárfesti ekki í sundskýlu áður en ég legg af stað suður á bóginn…

Tæpir tveir mánuðir liðnir frá síðustu færslu… Skammarleg frammistaða, vægast sagt.
Ég sótti ökuskírteinið í júní, en síðan þá er ég búinn að keyra tvisvar í sæluna á Akureyri. Seinna skiptið var frábært, en þá kúgaði ég herra Jan og frú Halldóru til að grilla handa mér. Að sjálfsögðu lagði ég eitthvað til málsverðarinns, fáeina kartöflubáta à la Disi og rauðvínsflösku eða svo – en ekkert í líkingu við veisluna sem hjúin göldruðu fram! Stefni á að fara norður um helgina til að viðhalda grillinu þeirra – ómögulegt að láta það skemmast af notkunarleysi þarna!

Annars hef ég verið að skoða farsíma að undanförnu, en gamli Nokia 5210 síminn var orðinn heldur innhverfur – ef hann neitaði ekki einfaldlega að hafa samband við fólk, þá gerði hann sitt besta til að trufla samræðurnar með alls kyns effektum og aukahljóðum svo að vart skildist nokkurt orð. Eftir töluverðar vangaveltur, þá leist mér best á Nokia 7250i ellegar Ericson T630. Ég vafraði inn í Elko á Smáratorgi, en úrvalið var fremur takmarkað (þar fyrir utan voru verðin út í hött samanborið við aðra staði). Því næst smeygði ég mér inn í verslun Símannsí Smáralindinni, en þar fékkst ekki áðurnefndur Nokia sími, og verðið á Ericson var stjarnfræðilegt (ég efast um að ég gæti sagt töluna upphátt án þess að stafa hana). Voðafone var engu betri, en þeir virðast takmarka allt við eigið kerfi (jafnvel Microsoft eru ekki svo slæmir!). Á endanum fór ég inn í BT og keypti Ericson T630. Því munu næstu dagar eflaust fara í það að læra á vekjaraklukkuna og ámóta fídusa. Frábært græja – spurning hvort hann endist eins vel og lengi og gamli Nokia 5110 síminn minn.

Ég var búinn að steingleyma þessari síðu í látunum undanfarið. Það var ekki fyrr en ég sótti „favourites„ möppuna af þjóninum mínum fyrir norðan sem ég rambaði á þennan stað aftur.

Hvað sem því líður, þá áskotnaðist mér aftur vinna nýverið, en mér var sagt upp á Hard Rock í lok mars, ásamt þónokkrum öðrum, en nýráðinn framkvæmdastjóri (Elís Árnason, fyrrum Sjallaskrímsli) fékk vægt flog og skrúfaði hreinlega fyrir allt sem gerði staðinn frægann (eða ætti ég að segja alræmdan? Hrm!). 13. maí var hringt í mig og ég boðaður í viðtal á Kaffi Mílanó, þar ætlaði maður nokkur að hafa samband við mig. Þetta var svolítið draugalegt í fyrstu, en ég dreif mig á staðinn til að grennslast nánar um þetta. Þá kom í ljós að Miðlarann (auglýsingafyrirtæki) vantaði forritara til að sjá um viðhald og viðbætur á vefsíðu þeirra sem og gagnagrunni. Að sjálfsögðu var ég ánægður með að gera eitt af mínu helstu áhugamálum að lifibrauði, sem er vel.

Það virðast standa yfir stór-framkvæmdir víðast hvar hér fyrir sunnan – flutningur á heilu vegunum og niðurrif á húsum jafnt sem tönnum (ég dreif mig til tannlæknis, í öðrum orðum) eru daglegt brauð. Nú, svo styttist óðum í að ég geti tekið þátt í leiknum með hinum ökuþórum borgarinnar, en eftir langan „status quo„ er ég búinn að skila inn umsókn fyrir próftökuheimild til ríkislögreglustjórans. Því vil ég biðja þá er þykja annt um líf sitt að halda sig á gangstéttum ellegar innandyra á næstunni!

Fyrir tilstilli Jóhannesar & Co. dreif ég mig í fyrsta ökutímann síðastliðinn mánudag (eða var það þriðjudagur? Úff…).
Ekki nóg með það, heldur skráði ég mig í ökuskólann að auki. Að því er mér skildist er náunginn frá Siglufirði, en hann
virðist enn ekki hafa tamið sér siði sunnlenskrar umferðar[ó]menningar, svo það er allt í besta lagi.
Mér tókst ekki að valda neinum slysum eða tjóni þessi þrjú kortér sem ég ók, en Sverrir gerði sitt ýtrasta til að kenna mér
„að ná fólki með hurðinni„.
Mjamm, svo byrjar ökuskólinn í dag, og annar ökutíminn að mig minnir.

Hvað sem námi líður, þá skrapp fjölskyldan til Akureyrar síðastliðinn miðvikudag. Ég eyddi þar góðum tíma með Jan,
en hitti svo fleiri góða félaga sem sjást – því miður – of sjaldan. Það var ósköp notalegt að sjá ekta fjöll og að sjálfsögðu
Pollinn aftur. Á föstudagskvöldið löbbuðum við Jan okkur svo inn á Kaffi Karólínu í Listagilinu, svona rétt til að rifja upp gömul kynni
af þeim ágæta stað. Raunar ílengdumst við þar lengur en okkur óraði fyrir, en á þeim þremur tímum sem við sátum þarna og spjölluðum,
tókst okkur ekki að ljúka nema tveim ölkrúsum hvorum (að viðbættum Tequila Sunrise í mínu tilviki). Sparneytin og endingargóð, ’83 módelin.

Við snerum svo aftur til höfuðborgarinnar á laugardaginn, en urðum fyrir fremur óvenjulegu atviki á leiðinni frá Borgarnesi.
Lítill, hvítur fólksbíll ók fyrir framan okkur, en Jóhannesi leiddist eitthvað hægagangurinn á honum og ók framúr þeim litla -
ósköp varlega og samkvæmt lögum og reglum. Skyndilega skaust hvíta kvikindið fram fyrir okkur, ók í veg fyrir bílinn og snarhemlaði.
Þessu næst stökk bílstjórinn út úr bílnum, stikaði í átt að okkar bíl, barði krepptum hnefa í hliðarrúðuna bílstjóramegin, og reyndi að
sparka í bílinn að auki, en Jóhannes hafði snar handtök og bakkaði frá áður en höggið reið.
Okkur varð vissulega hverft við, en til gamans mætti nefna að Jóhannes læsti rúðunum í stað hurðanna í óðagotinu. Bravó!
Við vissum að sjálfsögðu ekki hvaðan á okkur stóð veðrið, en svo hvarf litli bílinn í rykmekki. Jóhannes tilkynnti þetta til lögreglunnar,
en hún gómaði kvikindið á leiðinni, vel yfir leyfðum hámarkshraða (gamall formúlu eitt keppandi?). Vona að hann hafi munað eftir flugskírteininu.
Að öðru leyti var heimleiðin viðburðalaus og róleg, sem er vel.

Jæja, þá er liðið tímakorn frá því að ég skrifaði hér síðast. Ég fékk nokkurra daga „aukavinnu„ í kornhlöðu Fóðurblöndunnar eftir að vatnsleiðsla sprakk og bleytti í slatta af mjöli (að moka flór er hörkustuð í samanburði við blautt sojamjöl!). Það var fínt á meðan það stóð, en svo þegar hreinsuninni var lokið reyndist þetta hið mesta letilíf (hundleiðinlegt að fá borgað fyrir að gera ekki neitt…).
Svo þreytti ég „prófið„ í salnum á Hard Rock Café síðastliðinn laugardag, held að ég hafi staðist það með ágætum. Að minnsta kosti kvartaði enginn, jafnvel þó ég hafi ruglast eitt skiptið þegar ég átti að teyma fólk að borði í reyklausa hlutanum, en heimtaði að það fylgdi mér yfir á reyksvæðið (talandi um að vaða villu og reyk, heh).

Þar fyrir utan er lítið um að vera, maður lætur einfaldlega hverjum degi nægja sínar þjáningar og ekkert um fram það. Stefni á ökuskólann fljótlega, svo maður geti skutlast norður við tækifæri – án þess að borga morðfjár í flug ellegar rútu.
Ég hneykslast enn á umferðar-ómenningunni hér í höfuðborginni, svo virðist sem stöðuljós séu ekki staðalbúnaður á bílum hér um slóðir; það, eða þá að fólk kann ekki að nota þau. Sikk-sakkað á milli akreina eins og menn eigi lífið að leysa, „svínað„ á, og svo framvegis.
Þó er þetta nú allt að minnka fyrir mínum augum, ég get að minnsta kosti ratað í Mjóddina, Árbæinn og jafnvel Grafarvoginn ef ég einbeiti mér. ;D

Bölv… vindrass er þetta annars.